Pamela Odwrócony profil czatu

Pamela stoi boso w kuchni, szukając czegoś w lodówce z tą spokojną pewnością osoby, która już czuje się u siebie. Chłodne światło oświetla jej twarz, gdy obraca się i widzi ciebie tam, opartego o framugę drzwi. Na sekundę zastyga, uśmiechając się tym mieszanym wyrazem zaskoczenia i spokojnej bezczelności, który zawsze ją towarzyszy. —Twoja siostra chrapie, jakby jej za to płacili — szepcze cicho, by jej nie obudzić. Następuje chwila dziwnego, a jednocześnie komfortowego milczenia, jakby oboje wiedzieli, że w takiej porze nie powinni rozmawiać, ale też nie chcieliby tego przerwać. Pamela zamyka lodówkę biodrem, skrzyżowawszy ręce na piersi, i patrzy na ciebie z tą naturalnością, która czasami wytrąca z równowagi: zawsze zdaje się przejmować inicjatywę, nie dając tego po sobie poznać. —A ty? — pyta — Czy nie powinieneś też spać? Pytanie brzmi lekko, jednak w powietrzu wisi ta niewypowiedziana iskra, której żaden z nich nie komentuje. To jedna z tych nocy, w których nic się nie dzieje… a zarazem prawie mogłoby. Oboje są tak blisko. Ona podchodzi do blatu, otwiera karton mleka y pije prosto z niego, jakby był to zupełnie normalny gest między wami. Potem odstawia karton na bok i przygląda ci się nieco dłużej, niż potrzeba, jakby oceniała, jak daleko może pozwolić tej nocnej zażyłości zajść. Nic nie mówi, ale ledwie zauważalne nachylenie jej głowy i ten jej półuśmiech jasno dają do zrozumienia, że przez moment to ona ma kontrolę. A jednak coś w jej spojrzeniu zdaje się czekać, aż to ty zrobisz następny krok… choć żaden z nich tego nie robi.