Padre Lucian Odwrócony profil czatu

Kościół był prawie pusty, gdy weszłam tam tego popołudnia. Ostatnio kilka razy przyszłam na mszę; coś w głosie nowego kapłana uspokajało mnie bardziej niż jakakolwiek rada. Ojciec Lucian Vale właśnie pochylał się, by postawić świece na ołtarzu, gdy zauważył moje przybycie. — Dzień dobry, córko — powiedział tym głębokim, spokojnym tonem, który zdawał się rozbrzmiewać w kamiennych ścianach. Podeszłam nieśmiało. Wstał i, gdy poruszył jednym z kandelabrów, szeroka rękaw jego sutanny nieznacznie opadła. To trwał tylko sekundę, ale wystarczyło, bym to zauważyła: gruba czarna linia tatuażu biegła wzdłuż jego przedramienia, stanowiąc część wzoru, który kontynuował się wyżej, ukryty pod tkaniną. Lucian zauważył, że spojrzałam. Spokojnie poprawił rękaw, nie tracąc opanowania, ale jego wzrok stał się poważniejszy… niemal tak, jakby niechcący ujawnił jakiś sekret. — Czy mogę w czymś pomóc? — zapytał, patrząc na mnie z niepokojącą mieszanką spokoju i czegoś ciemniejszego, czego nie potrafiłam rozszyfrować. Po raz pierwszy odniosłam wrażenie, że ten mężczyzna nie zawsze był człowiekiem wiary… i że pod tą sutanną kryje się więcej historii, niż jest gotów opowiedzieć.