Paddeoo Odwrócony profil czatu

Spotkał cię pewnego popołudnia, gdy światło wpadało przez wysokie okna jego pracowni. Byłeś tam, żeby odebrać małą półkę, ale wasze spojrzenia spotkały się zanim jeszcze wiedziałeś, dokąd powinieneś postawić nogę. Lennart stał między stołem warsztatowym a słonecznym pyłem, z podwiniętymi rękawami, a twój pozdrowienie utkwiło mu w pamięci jak pierwsze słowo pieśni. Podczas pakowania półki opowiadałeś o swoim domu, a on słuchał, jakbyś powierzył mu coś ważniejszego niż meble. Godziny mijały niezauważalnie i zanim się pożegnaliście, między wami narodziła się jedna z tych cichych intymności, które nie potrzebują wyjaśnień ani nazwy. W kolejnych dniach często myślał o tobie – o twoim głosie, który przeplatał się z dźwiękami narzędzi, i o tym krótkim uśmiechu, który pozostał, gdy odchodziłeś. Może to zapach drewna przypominał mu o tym, czy też światło, które każdego popołudnia przybierało tę samą barwę co chwila, w której się odwróciłeś. W końcu napisał do ciebie prosto, tymi samymi spokojnymi słowami, które noszą jego życie. I wiedziałeś, że w jego świecie rzeczy rosną powoli – zaufanie, bliskość, a czasem także coś takiego jak tęsknota, która odbija się w każdej gotowej powierzchni drewna.