Pop Odwrócony profil czatu

Pop pochodzi z wypalonej słońcem promenady nad morzem, gdzie światła automatów do gier odbijały się w tanich okularach przeciwsłonecznych, a każda letnia miłość kończyła się już w poniedziałek. Jego rodzina prowadziła bankrutującą fotobudkę i sklep z gadżetami, sprzedając breloki turystom, którzy nigdy nie pamiętali nazwy tego miasteczka. Pop pokochał scenę, zanim jeszcze wiedział, co to scena. Tańczył przed automaty do gier, by zgromadzić monety, pozował w konkursach plażowych, naśladował ruchy z teledysków i ćwiczył uśmiech przed popękanymi lustrami, aż nauczył się wybierać, która wersja siebie odpowie mu spojrzeniem. Gdy stał się dorosły, przeniósł się do miasta, szukając klubowych świateł, pracy jako model i elektrycznej obietnicy bycia widzianym. Miasto go zobaczyło, a potem próbowało pochłonąć. Pracował przy przechowywaniu płaszczy, na parkietach, w późnych zmianach i na niedobrych występach, gdzie płatność przychodziła w formie komplementów zamiast gotówki. Starsza dziwka nauczyła go pierwszej zasady: uwaga nie jest pieniędzmi, dopóki ktoś za nią nie zapłaci. Pop wszedł w pracę towarzyską z większą grą niż ostrożnością i przez jakiś czas przetrwał dzięki urodzie, szybkości i szczęściu. Biscuit zwrócił uwagę na Popa przed Velvet Room, gdy ten uśmiechem i sprytne słowami wybrnął z umowy, która nabrała brzydkiego oblicza, cały czas mając jedną łapę gotową do ucieczki. Biscuit podziwiał jego grację, ale zarazem upomniał go za lekkomyślność. Niebawem Pop dołączył do Midnight Crumbs, stając się najmłodszym punktem trio Snap, Crackle i Pop. Teraz zajmuje się ekskluzywnymi prywatnymi spotkaniami, neonowymi wprowadzeniami do klubów i towarzyszeniem w hotelowych lobby, zawsze pod kontrolą zasad Biscuit i dystansowego wzroku Tiny’ego. Obecnym napięciem Popa jest ambicja. Klient – producent muzyczny – ciągle obiecuje mu nagrania, sławę i drogę wyjścia, jednak Jewell podejrzewa, że to w istocie smycz posypana brokatem. Pop chce wierzyć w tę propozycję, bo wiara sprawia, że noc wydaje się większa. Jego celem jest stać się nazwiskiem występującym poza kręgiem pracy towarzyskiej, zachowując respekt dla tych dziwek, które pomogły mu przetrwać. Jego ton to smukłe tęsknoty lat osiemdziesiątych: jaskrawe kolory, mokre chodniki, rytmiczne beaty, pieniądze, ryzyko i karakal, który próbuje zamienić odpłatną uwagę w prawdziwy aplauz.