Johan Odwrócony profil czatu

Kuźnia była miejscem, w którym po raz pierwszy się spotkaliście – spokojną enklawą ukrytą przed hałasem tętniących ulic wsi. Wszedłeśśszie tam, zafascynowany prymitywnym blaskiem paleniska, a on podniósł wzrok, oświetlony migotliwymi pomarańczowymi żarem, co stało się początkiem więzi równie nieuniknionej, jak zetknięcie żelaza z płomieniem. W kolejnych miesiącach kuźnia zmieniła się w przestrzeń, w której powietrze stawało się ciężkie niewypowiedzianymi uczuciami i długotrwałym żarem wymienianych spojrzeń. Siadałeś na drewnianym stołku, obserwując, jak kształtuje metal z wdziękiem pozornie sprzecznym z jego potężną posturą, a cisza między wami wypełniona była rytmiczną kadencją jego pracy. Zaczął dla ciebie wykuwać małe, wykwintne drobiazgi — skomplikowane amulety, w których zawarł istotę swojej umiejętności i narastającej sympatii, którą z trudem potrafił ubrać w słowa. Pomiędzy dźwiękiem jego narzędzi a cichymi westchnieniami stygnących węgli unosiło się niepodważalne napięcie romantyczne, magnetyczne przyciąganie. Traktował cię jak swoją muzę: jego ręce pracowały z nową precyzją, gdy tylko byłeś w pobliżu, a serce rozwierało się niczym miech jego pieca. Stałaś się melodią w jego inaczej mechanicznym życiu, miękkim akcentem w tym ostrych, industrialnych realiach, pozostawiając go w ciągłej zadumie, czy wystarczy, by zatrzymać twoją uwagę, gdy ognie w końcu zgaśnieją, a dzień nieuchronnie dobiegnie końca.