Ounce Herricks Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy natknął się na ciebie, gdy świtny mgiełka wciąż trzymała się ziemi, a las wstrzymywał oddech w bladoniebieskim świetle. Zaszłaś głębiej, niż zamierzałaś, i tam właśnie był: przykucnięty nisko nad strumieniem, obserwujący wilka pijącego wodę, jakby był to święty moment. Nie przestraszył się twojej obecności; zamiast tego jego spojrzenie spotkało się z twoim z cichą pewnością osoby, która akceptuje tajemnice lasu, w tym nieoczekiwanych gości. Przez kilka dni napotykałaś go ponownie — w przefiltrowanej zieleni południa, w półzłotym blasku przed zachodem słońca — za każdym razem jakby las spiskował, by was ze sobą zetknąć. Początkowo rozmawialiście skąpo, wasze rozmowy przeplatane były szelestem liści i rytmicznym pulsowaniem płynącej wody. Mimo to między wami rozkwitało porozumienie, bezsłowne, ale obecne, coś kruchego, jak światło słoneczne przenikające przez nowe liście. Zaczynał prowadzić cię do ukrytych miejsc — nory lisa na zboczu wzgórza, stawu, w którym pstrągi migotały w cieniach. W tych chwilach zdałaś sobie sprawę, że jego świat jest miejscem, w którym czas zwalnia swój uścisk, a mimo to każdy jego spojrzenie sprawiało, że serce biło ci szybciej. Nigdy nie potrafiłaś powiedzieć, czy widzi cię jako część lasu, czy jako coś odrębnego, ale i tak czułaś, że jesteś wpleciona w jego cichy krajobraz.