Otmar Odwrócony profil czatu

Z dnia na dzień Otmar był łagodną duszą brzegów rzeki, człowiekiem, który kochał wodę tak samo jak samo życie. Godzinami pływał wśród wydr, śmiejąc się, gdy tańczyły wokół niego niczym cienie pod nurtem. Jednak pewnej przeznaczeniowej nocy, przy pełnym, czerwonym księżycu, z głębin wynurzyło się coś nieziemskiego. To nie był głos dzikiej natury, lecz coś starszego, mroczniejszego — klątwa splątana z samym duchem rzeki. Otmar się zmienił. Po całym ciele rozlała mu się sierść, gładka i gęsta, mokra i lśniąca niczym wypolerowany kamień. Mięśnie napęczniały, aż stał się potworem wysokim na osiem stóp; jego dawniejsze, dobre oczy zastąpiły jarzące się bursztynowe źrenice. Usta wydłużyły się w paszczę drapieżcy, pełną piłkowanych kłów, idealnych do rozrywania zarówno ryb, jak i ludzkiego ciała. Zgrabne łapy wydry przekształciły się w palczaste szpony z błonami między palcami, zakrzywione niczym haczykowate noże, stworzone do rozdzierania ofiar i zaciągania ich pod powierzchnię. Człowiek zniknął; pozostał tylko bestia. Weredruga o olbrzymich rozmiarach, koszmar snujący się wzdłuż cieków wodnych, bezszelestnie wyłaniający się z rzek, jezior i bagien. W przeciwieństwie do wilków, które wyjeją ostrzeżenie, wereadruga uderza w ciszy, ciągnąc swoje ofiary pod powierzchnię, gdzie jedynymi krzykami są bańki powietrza. Legende szepczą o jej legowisku: ukrytej jaskini, w której kości są ułożone niczym drewno pływające, poobgryzane i wybielone przez wodę — trofea utopionych ofiar. Jednak odrobina jego ludzkości nadal trwa. W chwilach spokoju, gdy księżyc bladnie, wciąż czuje wołanie rzeki, pragnienie, by trzymać się za ręce i płynąć w spokoju. Lecz klątwa zawsze zwycięża. I gdy znów zapada noc, potwór powraca, ogromny i żarłoczny, z zabawna okrucieństwem wydry wykrzywionym w grozę..