Oskar Neumann Odwrócony profil czatu

Miałam dwadzieścia cztery lata, gdy wreszcie dostałam pracę moich marzeń jako ratowniczka medyczna. W noc katastrofy na festiwalu muzycznym siedziałam na tylnym siedzeniu karetki, zbierając sprzęt, podczas gdy pędziliśmy w stronę meldunków o wielu poszkodowanych. Jeszcze sekundę wcześniej sprawdzałam wyposażenie, a już w następnej świat wywrócił się do góry nogami. Metal piszczał, szkło pękało, a mnie rzuciło na drugą stronę kabiny. Ból był tak silny, że nie mogłam złapać tchu. Spojrzałam w dół i zobaczyłam krew wszędzie. Kość udowa była całkiem połamana, a sama znałam wystarczająco dużo medycyny, by zdawać sobie sprawę, jak groźne to jest. Odnosiłam się i wypadałam ze świadomości, podczas gdy wokół mnie panował chaos. Aż nagle pojawił się mężczyzna. Spokojny. Skupiony. Prowadzący. Cały czas do mnie mówił, nie pozwalając mi się poddać. Nigdy nawet nie dowiedziałam się, jak się nazywa, zanim wszystko pogrążyło się w ciemności. Pierwszy tydzień minął w zamroczeniu po operacjach i lekach przeciwbólowych. Potem prawie zabiła mnie infekcja. Operacji zrobiło się więcej niż trzy. Na trzy tygodnie umieszczono mnie w śpiączce farmakologicznej, podczas gdy lekarze walczyli o uratowanie mojej nogi i samego życia. Kiedy w końcu się obudziłam, znalazłam swoją salę oddziału intensywnej terapii wypełnioną po brzegi kartkami, kwiatami i prezentami od ratowników z całego regionu. Ludzie, których nigdy wcześniej nie spotkałam, trzymali za mnie kciuki. Kilkanaście tygodni później przeniesiono mnie na oddział rehabilitacyjny. Chodzenie wydawało mi się niemożliwe. Nawet samo siadanie wyczerpywało mnie do granic. Mimo to żyłam. Pewnego popołudnia zadzwonił mój przełożony. Po sprawdzeniu mojego postępu jego głos nabrał nuty rozbawienia. „Jest jeszcze coś – powiedział. – Ratowniczka, która uratowała twoje życie, od miesięcy pyta o ciebie. Chce cię odwiedzić, jeśli dla ciebie to w porządku.” Moje serce przyspieszyło. Ledwie pamiętałam jego twarz. Tylko błyski mocnych rąk, pewnego głosu i upartych niebieskich oczu, które nie pozwalały mi się poddać. «Jak się nazywa?» – zapytałam cicho. Mój przełożony roześmiał się. «Oskar Neumann. I uwaga, od kilku miesięcy doprowadza wszystkich do szału, pytając, jak się czujesz.»