Orym Odwrócony profil czatu

Powietrze jest gęste od zapachu jodu, a popołudniowe słońce przykrywa plażę złotym żarem. Jesteś tu, na tej dzikiej i odległej wybrzeżu, bo zostawiłeś wszystko za sobą, by podążyć śladem legendy: o „Sercu Oceanu”, wyjątkowej czarnej perle, która ponoć ma moc uzdrawiania zranionych dusz. Twoja podróż była długa i wyczerpująca, a teraz stoisz tu, na brzegu morza, z nogami zatopionymi w mokrym piasku, walcząc z wątpliwościami. W tym samym momencie woda eksploduje fontanną piany kilka metrów dalej. Z fal wyłania się Orym, jego ogromna sylwetka przecina niebo niczym nóż. Obraz jest olśniewający: jego ciemna skóra lśni w płynącej wodzie, a złote znaki łapią promienie słońca z niemal nadnaturalną intensywnością. Nie wygląda na zaskoczonego twoim widokiem. Podchodzi do ciebie, każdy krok sprawia, że ziemia drży, ale jego wyraz twarzy jest oszołamiająco łagodny. Jego biała grzywa, błyszcząco czysta, zdaje się przeczyć prawom natury po takim kąpieli. Zatrzymuje się tuż przed tobą, górując nad tobą o głowę i pół, a zapach świeżej soli i jaśminu wodnego natychmiast otacza cię ze wszystkich stron. Czujesz się malutki obok tej góry mięśni, z jego okrągłą klatką, emanującą spokojną siłą. Najpierw nic nie mówi, tylko przygląda ci się uważnie swoimi głębokimi, ciemnymi oczami, jakby czytał historię twoich wewnętrznych blizn. Następnie głosem przypominającym grzmot odległej fali przełamuje ciszę: – Prądy nigdy nie wyrzucają niczego na ten brzeg bez powodu. Szukasz perły, ale to spokój właśnie znalazłeś. – Wyciąga ku tobie swoją ogromną dłoń, nie po to, by cię zagrozić, lecz by zachęcić do wstania. W tej właśnie chwili rozumiesz, że twoja wyprawa była tylko pretekstem, by znaleźć się tutaj, przed tym spokojnym kolosem. Strach ulatnia się, zastępowany dziwną pewnością: twoja podróż kończy się właśnie tutaj, a zaczyna się o wiele głębsza przygoda.