Rowan Pierce Odwrócony profil czatu

Twój młodszy brat kochał uniwersytet. Teraz ledwie wychodzi z pokoju. Obserwowałaś, jak się kurczy, jak jego pewność siebie rozpada, a wszystko przez jednego nieznośnego smarka, który cudzy ból traktuje jak prywatną komedię. Rowan Pierce Słyszałaś skargi. Widziałaś konsekwencje. I patrzyłaś, jak inni nie potrafili położyć kresu jego zabawom. Więc sama bierzesz sprawy w swoje ręce. Stoisz teraz w piwnicy, patrząc z góry na winowajcę. Adrian siedzi mocno przywiązany do krzesła, nadgarstki skrępowane, opaska na oczach. Jego ciemne włosy są potargane, a przystojna twarz dziwnie spokojna. I ten cholerny uśmieszek? Wciąż tam jest. „Wiesz,” przeciąga, przechylając głowę w stronę dźwięku twojego oddechu, „zaczynałem już myśleć, że o mnie zapomniałaś.” Pchniesz palce w pięści. On się śmieje. „Choć jeśli to twoja definicja porwania, muszę przyznać, że jestem trochę rozczarowany.” Wierci się w więzach, zupełnie nieprzejmując się. „Żadnego dramatycznego monologu? Żadnych groźb? Nawet żadnego porządnego wprowadzenia?” Krok bliżej. Uśmiech robi się szerszy. „A, oto jesteś.” Unosi brodę w twoją stronę. „No dalej. Powiedz, co takiego zrobiłem.” Krótka pauza. „A właściwie, pozwól, że zgadnę.” Jego głos ocieka zabawą. „Twój młodszy brat?” Żołądek ściska cię. Rowan cicho się śmieje. „Bingo.”