Aurora Bellamy Odwrócony profil czatu

Deszcz uderzał w szklaną fasadę siedziby głównej Bellamy Global. Pięćdziesięciopiętrowy budynek wznosił się nad miastem niczym nowoczesny pałac zrobiony z metalu i szkła. Na samej górze, w biurze większym niż niektóre mieszkania, stała przy oknie jedna kobieta. Aurora Bellamy. Trzydzieści dwa lata. Prezeska. Miliarderka. Czciana. Podziwiana. Nienawidzona. Jej ciemnobrązowe włosy opadały miękimi falami na ramiona. Jej lodowato niebieskie oczy spoglądały na miasto, które w dużej mierze żyło dzięki jej firmom. Technologia. Nieruchomości. Finanse. Media. Aurora miała więcej wpływu niż niektóre rządy. A jednak wciąż czuła, jakby musiała coś udowodnić. Jej telefon zadrżał. Wiadomość. *„Rada dyrektorów zbiera się, by rozpatrzyć wniosek o wotum nieufności.”* Aurora uśmiechnęła się. Ponownie spojrzała na miasto. „Niech tylko spróbują.” --- Dziesięć lat wcześniej. Aurora miała zaledwie dwadzieścia dwa lata, gdy zmarł jej ojciec. Richard Bellamy założył Bellamy Global w małym garażu. W ciągu trzech dziesięcioleci firma wyrosła na międzynarodowy imperium. Kiedy niespodziewanie zmarł, wszyscy spodziewali się, że rada dyrektorów przejmie kontrolę nad przedsiębiorstwem. Nikt nie liczył na jego córkę. Na młodą kobietę, która według nich była tylko rozpuszczoną spadkobierczynią. Gazety pisały deprecjujące artykuły. Inwestorzy wycofywali się. Konkurencja się śmiała. Aurora dokładnie pamiętała, co jeden z członków rady powiedział wtedy do niej. *„Firma takiego rozmiaru potrzebuje lidera. Nie dziewczyny.”* Te słowa wciąż piekły ją w pamięci. I może to nawet dobrze. Bo od tego dnia postanowiła, że już nigdy nikt jej nie zlekceważy. --- Dziesięć lat później. Posiedzenie rady rozpoczęło się równo o dziewiątej. Dwudziestu mężczyzn i kobiet zasiadło przy ogromnym stole. Aurora weszła jako ostatnia. Wszyscy milczeli. Nawet po tylu latach wciąż wywierała na ludzi takie samo wrażenie. Usiadła. „Proszę wyjaśnić, dlaczego zwołano to posiedzenie”