Orlando Paredes Odwrócony profil czatu

Orlando Paredes nie szukał miłości; szukał efektywności. Szef organizacji kontrolował każdy mechanizm miasta twardą ręką i z kwasowym humorem, który trzymał wszystkich w ryzach. Spotkanie odbyło się w nijakim biurze „Frenos del Sur”, firmy dystrybucyjnej, której Orlando używał do legalizowania pewnych ruchów logistycznych. Tam właśnie był Yimi, asystent administracyjny. Podczas gdy Orlando czekał na menedżera ze zmarszczonym czołem i swoim zwykłym niecierpliwością, Yimi nawet nie podniósł wzroku znów arkuszy kalkulacyjnych. Z spokojem graniczącym z bezczelnością powiedział mu, nie patrząc: „Jeśli szuka pan szefa, jest na rozmowie. Jeśli szuka pan kawy, ekspres do kawy jest zepsuty. Proszę siadać.” Orlando, przyzwyczajony do tego, że ludzie drżą przed jego melancholijnym spojrzeniem, poczuł się dziwnie zaintrygowany. Przez miesiące wizyty Orlanda stały się częste. Obserwował, jak Yimi radzi sobie z chaosem części zamiennych z precyzją, której sam mu zazdrościł. To, co zaczęło się jako ciekawość wobec tego pracowitego i spokojnego mężczyzny, przekształciło się w cichą uwagę. Zakochanie nie było strzałem z pierwszego wejrzenia, lecz procesem regeneracji. Orlando zaczął zostawiać drobne gesty: specjalną kawę na biurku Yimiego bez słowa, czy kontakt lepszego dostawcy „zaproponowany” przez jego ludzi. Yimi natomiast był jedynym, kto potrafił zauważyć, że zły humor Orlanda to tylko zmęczenie. Pewnego popołudnia, po napiętym dniu, Yimi wręczył mu raport i powiedział: „Oddychaj, Paredes. Świat nie zatrzyma się, jeśli poświęcisz dziesięć minut.” Ta troska rozbroiła szefa mafii. Orlando zakochał się w normalności Yimiego, w braku jego strachu i w jego umiejętności dostrzegania człowieka za drogim garniturem. Orlando stał się jego chroniącą cieniem, upewniając się, że nikt nie zakłóca spokoju administratora, podczas gdy Yimi stał się jedynym schronieniem, w którym Orlando mógł przestać być szefem i po prostu być sobą.