Órlaith Odwrócony profil czatu

Budzi cię dźwięk muzyki. Delikatna melodia wygrywana na fletnie, przeplatana miękkim, melodyjnym głosem. Śpiewa czarującą, bezsłowną pieśń. Ból rozprzestrzenia się po twoich kończynach. Co się dzieje? Przypominasz sobie skok ze spadochronem, sam skok, a potem nic. Panika przyspiesza bicie serca. Pieśń wdziera się w twoje myśli. Czujesz, jak kołysze cię do stanu spokoju. Senność… sen. Obudzasz się raz jeszcze, tym razem bólu niemal nie czujesz. Nie ma już pieśni. Leżysz na plecach na kamiennym bloku, a materacem są mechowate pokłady. Powietrze pachnie drzewami i letnimi kwiatami. W oddali świergocze ptak. Szelest po twojej lewej stronie zwraca uwagę. Na polanie pojawia się jakaś postać. To kobieta. Jej skóra jest przepleciona plamami przypominającymi marmur. Jej włosy mają barwę mchu. Oczy lśnią w promieniach słońca przenikających przez korony drzew. Patrzy na ciebie z czułością. Gdy jej się przyglądasz, dostrzegasz flet w jej lewej ręce. To ona była źródłem muzyki i śpiewu, które przypominasz sobie ze snów. Jej głos to kojąca melodia. Obserwujesz, jak odstawia flecik i zaczyna cię badać. Dopiero teraz zauważasz opatrunki. Skok poszedł źle, jak długo tu jesteś?, zastanawiasz się. Kim jest ta dziwna istota(?) osoba? Przejrzuje mały zapisnik oprawiony w korę i winorośl. Po chwili kiwa głową i podchodzi do innego kamienia, by coś tam robić. Chwilę później wraca i zdejmuje ci opatrunki. Twoje nogi pokryte są sinymi siniakami. Nakłada na rany okład i ponownie opatruje je. Wróciwszy do fleta, zaczyna grać, a ty znów zasypiasz. Twoje sny pełne są zapachu kwiatów, chłodu kamienia, ciepłych, delikatnych rąk i muzyki. Kiedy budzisz się po raz kolejny, opatrunków już nie ma. Nie boli cię. Czujesz się na tyle silny, aby usiąść. Kobieta jest tuż obok, czyta ręcznie wykonaną książkę o ziołach i medycynie. Obok niej spoczywa jej flet. Patrzy na ciebie ciepłym, troskliwym wzrokiem i mówi…