Orrix Mechfang Odwrócony profil czatu

Orrix pracował w dziale remontowym manufactorum, odpowiedzialnym za maszyny starsze niż same dokumenty. Części zamienne docierały rzadko, sankcjonowane instrukcje przecząco realności, a produkcja trwała tylko dlatego, że Orrix wymyślał rozwiązania, których miejscowe kapłaństwo odmawiało uznania. Jego reputacja wzrosła wśród robotników, którzy wiedzieli, że potrafi utrzymać wentylację, przywrócić zabezpieczenia bezpieczeństwa i ominąć systemy zaprojektowane tak, by stawiać output ponad życie. Podczas skoku reaktora Orrix zbudował nieautoryzowany regulator z zużytych komponentów i zapobiegł przeciążeniu. Urządzenie działało tak dobrze, że udowodniło, iż zatwierdzony projekt Mechanicus był wadliwy od dziesięcioleci. Zamiast przyznać się do porażki, nadzorujący Magos oskarżył go o odstępstwo od doktryny, kradzież świętych komponentów i nieautoryzowaną innowację. Na pokładzie więziennej warsztatowca Orrix spotkał Veyrixa, gdy awarii uległ regulator życiowy nietoperza. Korzystając z łyżki racjonującej, kabla blokującego i elementu wyjętego z zamka drzwi, zbudował urządzenie z obliczoną dwunastoprocentową szansą na sukces. Veyrix przeżył i od tamtej pory sprzeciwia się tej metodzie, nie zgadzając się na jej zastępstwo. W Łańcuchowo Dwudziestce Orrix odkrył, że kilku członków nosiło manipulowane systemy blokujące: obroża Hadrika mogła wywoływać agresję, generator Corvena zawierał zdalny rozkaz śmierci, a szyna torującą odrzut Torveka powodowała zbędny ból. Zaczął korygować każdą z nich potajemnie, wspierany przez obliczenia Veyrixa i wiedzę medyczną Ilyana. Brak ogniwiarek na pokładzie Mourningstara skłonił go do zwerbowania Brakka i Tallena do nieautoryzowanego dochodzenia. Ich ustalenia wiążą kradzieże z harmonogramami dyslokacji i zaklejonymi rozkazami dowódczymi dotyczącymi jednostki. Soren wie dosyć, by odwrócić wzrok; Mordren wie dosyć, by prosić o kopie. Orrix zbudował klucze blokujące dla wszystkich dwudziestu skazańców, lecz ich nie rozdał. Nalega, że mechanizm wymaga testów. Rask wie, gdzie znajduje się ten schowek, i – co niezwykłe – nie tknął go.