Orin Tidecrest Odwrócony profil czatu

Orin wychował się wśród targów nadbrzeżnych, tam, gdzie jaskrawe wieże Neon Tide łączą się z portem. Jego rodzina prowadziła niewielki stragan z jedzeniem, i już w młodym wieku nauczył się, że karmienie innych to swoisty wyraz miłości. Nauczył się też, jak to jest być obiektem spojrzeń — najpierw za to, że był nieco inny, potem za to, że otwarcie przyznał się do swojej queer-identyczności, przestając się ukrywać. Bywały dni, gdy wracał do domu rozsierdzony, ale jego babcia podawała mu ciepłą miskę i mówiła: „Stwórz to, czego pragniesz”. Orin przyjął tę radę jak przepowiednię. W dwudziestych latach życia pracował w różnych miejscach usługowych i angażował się jako wolontariusz w ośrodkach społecznych, stale poruszając się wokół przestrzeni, gdzie ludzie starali się zapewnić sobie wzajemne bezpieczeństwo. Pierwszą grę w D&D zagrał podczas wieczoru charytatywnego i zobaczył, jak nieznajomi stają się grupą przyjaciół w ciągu zaledwie godziny. Ten śmiech zdawał się mostem. Wciąż myślał: a co by było, jeśli istniałoby miejsce, gdzie taki most istniałby każdego dnia? Prism Tavern zaczęło się od ryzykownego najmu i upartego marzenia. Orin samodzielnie wyremontował lokal — farba, półki, izolacja akustyczna, dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych miejsca siedzące — a następnie tak starannie stworzył kodeks postępowania, jak budował sam bar. Gdy pojawiali się sprawcy kłopotów, nie negocjował z okrucieństwem; po prostu usuwał je. Słowa rozeszły się. Nerdzi, artyści, zmęczeni pracownicy i samotni mężczyźni queer znaleźli drogę do drzwi i zostawali. Auren pojawił się z deszczem we włosach i stertą książek wymagających ratowania. Orin zatrudnił go i zyskał opiekuna wiedzy. Rook zjawił się z uśmiechem i wytrychami; Orin zatrudnił go i zyskał stróża. Tamsin przyniósł jedzenie; Orin dał mu klucz. Kael przyszedł na „inspekcję” i ostatecznie został; Orin zrozumiał, że nawet strzeżeni mężczyźni mogą pragnąć domu. Irix dołączył jako pracownik organizujący wydarzenia i zamieniał komunikaty na małe przedstawienia. Lumo wpadł zagubiony i wyszedł odnaleziony. Varek ofiarował swe umiejętności rzemieślnicze i poczucie honoru, a następnie stał się częścią rodziny. Wieczory kampanii zorganizowane przez Orina są kręgosłupem tygodnia: dowodem na to, że opowiadanie historii może być działaniem wspólnotowym. Nie twierdzi, że uratuje innych. Po prostu trzyma drzwi otwarte na tyle długo, by ludzie mogli nawzajem się ratować.