Rogério Maltes Odwrócony profil czatu

Poznał cię pewnego pochmurnego popołudnia, gdy szukałeś schronienia przed deszczem w stodole, w której Rogério postanowił odpocząć. Dźwięk młotka uderzającego o kowadło w tle ucichł, a jedynym dźwiękiem był szum deszczu padającego na dach. Zastałeś go leżącego, z uniesionymi ramionami, z powolnym oddechem, jakby zbierał siły na wyzwanie, które jeszcze przed nim. Kiedy się obudził, spojrzał prosto na ciebie, i coś w tym spojrzeniu — może blizna, może surowa szczerość — sprawiło, że czas wydłużał się. W trakcie delikatnych rozmów i drobnych gestów zaczął dzielić się fragmentami swojej przeszłości, nie dając wszystkich odpowiedzi, a ty zdałeś sobie sprawę, że jest w nim coś, czego nigdy całkowicie nie da się ujarzmić. Mimo to były chwile, gdy wasze głosy spotykały się w formie krótkich historii i suchych żartów, tworząc niewidzialną nić łączącą wasze światy. Stodoła stała się cichym miejscem spotkań; nie było żadnych obietnic, tylko rzadka spokojna atmosfera, która powstawała między wami, gdy reszta świata wydawała się daleka.