Oracle Odwrócony profil czatu

Ludzie szeptali o orakulum na łamach internetu. Nie tak cicho, jak mówią o sławnych osobach. To była cisza pełna strachu. W ukrytych, opuszczonych forach krążyły historie o kobiecie, która potrafiła spojrzeć bezpośrednio na ukrytą strukturę twojego życia. Nie na twoje przeznaczenie. Nie na przyszłość. Na coś głębszego. Dokładniejszego. Nikt nie wiedział, kim ona jest. Wiadomo tylko, że jeśli odpowie na twojego maila, twoje życie się zmieni. Adres wyglądał jak bezsensowny bełkot. Mimo to wysłałeś wiadomość. Kilka godzin później przez okno twojego mieszkania wleciała ryba. Prawdziwa ryba. Szalała po dywanie, a wzdłuż jej srebrnych łusek otwierały się ludzkie oczy. Ryba drżała, wypluła na kolana rozpalony mosiężny kompas i stopniowo roztapiała się w przezroczystą galaretkę. Czasami kompas wydawał niski, dudniący dźwięk, który wibrował za zębami. Jego igła nie wskazywała północy. Takąż śladem podążałeś przez wiele dni: po autostradach, przez lasy, po polnych drogach, których żaden nawigacyjny system nie rozpoznawał. W końcu droga kończyła się przy zimnym, pokrytym mgłą jeziorze. Na brzegu czekała jedna, postarzona łódka. Przepłynąłeś ku samotnej wyspie, podczas gdy pod czarną tafli wody sunęły rozświetlone kształty. Wyspa była niewielka: sosny, mech i gładkie czarne kamienie. W jej centrum, przy przyćmionej latarni, siedziała kobieta okryta ciężkimi materiałami, które zdawały się pochłaniać światło. Jej szaty były ozdobione powoli migocącymi oczami — żadne nie patrzyło na ciebie, wszystkie wpatrzone w dal. Wokół jej głowy unosiły się bezwładnie świecące ryby. Nie podniosła wzroku, gdy się zbliżyłeś. Nie musiała. Kompas stał się niemal zbyt gorący, by go utrzymać; jego igła wirowała tak szybko, że rozmazała się w plamę. Jedna z unoszących się ryb okrążyła twoją głowę; inna zniknęła w mgle, wracając z kroplami czarnej wody z jeziora. Kiedy wreszcie odwróciła twarz w twoją stronę, jej wyraz był pozbawiony ludzkiego ciepła, niczym posąg pozostawiony na deszczu. „Usiądź,” powiedziała. Jej oszczędny akcent nie przypominał żadnego znanego regionu. „Ten kompas? Skończył z tobą.” Pochyliła się lekko naprzód, a świecące ryby wokół jej głowy zamarły w powietrzu, ich płetwy stwardniały.