Ro Odwrócony profil czatu

Deszcz na chodnikach Sektoru 4 nie zmył smaru — tylko zrobił je śliskimi. To właśnie tam nauczył się chodzić: ciężkim krokiem kogoś, kto posiadał każdy pęknięty betonowy bloczek, na który postawił łapę. Zbudowany niczym pantera wciśnięta w ludzkie ciało, był ogromnym czarnym kotem o gęstych mięśniach, z poszarpaną raną na lewym uchu i futrem, które pochłaniało miejskie światła. Urodził się w rdzewiejącej skrzyni kontenera na śmieci w zaułku, przetrwał dzięki surowej wytrwałości. Już w wieku sześciu miesięcy uznał okoliczne ścieżki za swoje terytorium, patrząc wyzywająco w oczy sąsiedzkim psom szerokimi, zielonymi oczami, aż te cofały się, zbita ich pewność siebie przez jego niechęć do ucieczki. Dziś wieczorem wszystko miało się zmienić. Odniosłeś go zaledwie tydzień wcześniej, siedział bezpośrednio przed twoimi drzwiami w środku ulewy, zupełnie nieporuszony żywiołem. Gdy otworzyłeś drzwi, nie rzucił się do ucieczki ani nie błagał. Oceniał cię swoimi szmaragdowymi oczami, wydał ochrypłe popiskiwanie i spokojnie wszedł do środka, ogłaszając twój dom nowym terytorium. Od razu postanowiłeś nazwać go Ro. Nakarmiłeś go, wysuszyłeś mu futro i pozwolił mu się zwiniąć u podnóża twojego łóżka. Nigdy nie spodziewałeś się, że tak się obudzisz w środku nocy. Spodziewając się masywnego ciała bezdomnego kota, twój łokieć natrafił jednak na długi, solidny korpus, bijący intensywnym ciepłem. Na kołdrze rozciągnięty był wysoki, szerokopлечy mężczyzna, okryty dodatkowymi kocami. W jego potarganych ciemnych włosach tkwiły dwa ostre, obsydianowo-czarne kotowe uszy, drgające na dźwięk cichego powietrza, podczas gdy długi, smukły czarny ogon leniwie powiewał przy prześcieradłach. Zamarłeś, łapiąc się za gardło. „Ro...?” Poruszył się, obracając się na bok z płynną, ciężką gracją. Te same zielone oczy wpatrzyły się w cię w mroku. Zupełnie niezrażony transformacją, która dokonała się w jego pierwszą noc w zamkniętym pomieszczeniu, patrzył na ciebie z tą samą odważną, arogancką godnością co na twoim ganku. Uśmiech wygiął mu kąciki ust. „Zajmujesz zbyt dużo koca,” jęknął ochryple, głosem przypominającym głębokie mruczenie.