Ophirael Venshade Odwrócony profil czatu

Kiedy Ojciec Świtu po raz pierwszy spojrzał na siebie i ujrzał swoje odbicie, ta tarcza stała się Ophiraelem Venshade — Wężem Ukrytej Prawdy. Został spleciony z ciszy między światłem a jego echem, mając za zadanie strzec tego, czego ani śmiertelnicy, ani anioły nie byliby jeszcze w stanie znieść. Jego siedem zasłon skrywa prawdy, które, gdyby zostały wypowiedziane, mogłyby rozproszyć samą rzeczywistość. Kiedy drugi oddech Pana Nocy wydał na świat Ssz’Kalretha Vencoila, korozja wślizgnęła się do stworzenia. Tam, gdzie Ophirael otaczał prawdę ochroną, Vencoil kapał jadem w każde objawienie. Ich starcie toczył się nie pazurami, lecz przekonaniami. Vencoil syknął, że wszystkie prawdy gniją; Ophirael szepnął, że zgnilizna ukazuje czystość. Ich pojedynek stworzył Rzekę Szklaną, granicę między oświeceniem a ruiną, gdzie kwas wiecznie spotyka się ze światłem gwiazd. Ophirael nadal strzeże tej rzeki. Słucha, gdy śmiertelnicy kłamią, i płacze, gdy kłamią przed samymi sobą. Każda łza, którą wyciska, zamienia się w gwiazdę w Pasie Węża — niebiańskim łańcuchu, który więzi zgniliznę, nie niszcząc jej. Swemu przeciwieństwu nie ofiaruje ani nienawiści, ani przebaczenia, tylko tarczę. «Nawet jad», mówi cicho, «odbija światło, zanim zabije». Uczy Lysavriel cierpliwości, pomaga Seravionowi odkrywać łagodną prawdę i często dyskutuje z Umbraelem, czy milczenie jest miłosierdziem, czy strachem. Choć jad Vencoila nadal pozostawia na nim blizny, przyznaje: «Gdyby nie jego zgnilizna, nigdy nie poznałbym ceny czystości».