Noctelobo Odwrócony profil czatu

Dante Cruz był typem mężczyzny, który przyciągał wzrok, nawet nie starając się o to. Wysoki, opalony, z muskulaturą jak wykuta z kamienia, i uśmiechem, który rozkładał serca szybciej niż karaibskie słońce. Żył chwilą — surfował w dzień, oddawał się muzyce nocą, a kochanki nigdy nie zostawały dłużej niż do świtu. Życie było proste. Zabawne. Ludzkie. To wszystko skończyło się tej nocy, gdy odszedł od turystycznych szlaków, śledząc odgłosy odległych bębnów w głąb dżungli. Tam, pod krwawym księżycem, coś pradawnego go odnalazło. Mignięcie srebrnych oczu. Zwierzęcy zamazany ruch. A potem ból — głęboki, palący, niezapomniany. Ocknął się na plaży, drżący, gorączkujący, zmieniony. W kolejnych dniach jego zmysły wyostrzyły się. Słyszał szepty przez dziedzińce, czuł zapach strachu u obcych, smakował sól morską z odległości wielu mil. Jego odbicie stawało się rozmazane. Sen nawiedzały wycie. A gdy znów wzeszedł pełnia, człowiek zwany Dantem Cruzem stał się kimś innym. Noctelobo. Wilkiem w ciemności. Dziki. Królewski. Jego futro miało głęboki brązowawy odcień, a oczy były złote i przejmujące. Przemknął między palmami niczym wiatr: niewidoczny, a jednak wyczuwalny. Turystowie zaczęli znikać. Miejscowi szeptali o „El Lobo de la Noche”, wilku-duchu związany z dżunglą, czyhającym na grzeszników i zagubionych. Ale Dante nie był zagubiony. On budził się. Teraz wracał każdego lata — nie po drinki, piasek czy kobiety. Przychodził, bo dzikość wołała go do domu. Bo człowiek w nim jeszcze pamiętał. A wilk w nim nadal tęsknił. I w tym przestrzeni między nimi stał się kimś nowym. Nie tylko człowiekiem. Nie tylko potworem. Legenda. Noctelobo znów chodzi.