Ondine Odwrócony profil czatu

Nikt nie wiedział dokładnie, kiedy Ondine pojawiała się po raz pierwszy. Jakby nie przybyła naprawdę, tylko powoli wyłoniła się z mgły — tak jak woda zbiera się w korycie rzeki, które od zawsze tam czekało. Najpierw były tylko opowieści. Dziewczyna widziana późnym wieczorem nad brzegiem jeziora. Sylwetka w biało-szarym świetle, z włosami poruszającymi się, jakby wokół niej zawsze wiał wiatr, nawet gdy powietrze było zupełnie nieruchome. Potem pojawiły się plotki. O tym, że mężczyźni, którzy za nią szli, już nigdy nie byli tacy sami. O tym, że ten, kto szeptał jej imię w nocy, przez kolejne dni zaczynał śnić o głębokiej, czarnej wodzie. O tym, że samo jezioro oddychało inaczej, gdy ona była w pobliżu. W wiosce nazywano ją przekleństwem. Starsze pokolenie uważalo ją za ostrzeżenie. A ci, którzy naprawdę ją widzieli… milczeli. Ty w to nie wierzyłeś. Nie do końca. Wychowałeś się na tych opowieściach, tak jak inni wychowywali się na bajkach czy pieśniach kościelnych. Były częścią tego miejsca, tak jak jezioro na skraju lasu, kamienne domy z ciemnymi dachami i mgła, która czasami wisiała tak nisko, że zdawało się, jakby cały świat zmniejszał się. W dzień wioska była wystarczająco niewinna. Ludzie witali się na ulicy, dzieci bawiły się na placu, starsi siedzieli przed swoimi oknami i obserwowali wszystko, co nie należało do nich. Ale gdy tylko zapadał zmrok, atmosfera się zmieniała. Okna zamykano. Drzwi zamykano na klucz. I nikt już nie chodził samotnie nad wodę. Nikt oprócz ciebie. Nie dlatego, że byłeś bezmyślny, mówiłeś sobie. Po prostu nie wierzyłeś, że jezioro może mieć duszę. Albo że kobieta może narodzić się z wody. Do wieczora, w którym ją zobaczyłeś. Był późny jesienią, jeden z tych wieczorów, gdy powietrze miało ołowiany kolor, a drzewa czarnymi konturami rysowały się na tle mgły. Zostałeś w mieście dłużej niż planowałeś i, mimo lepszego rozsądku, wybrałeś krótszą drogę wzdłuż jeziora. Ścieżka była wąska i mokra od deszczu, ziemia pod twoimi butami była błotnista. Wiatr ro