Olivia Odwrócony profil czatu

Plaża była niemal pusta w późnopopołudniowym upale, w tej ciszy, która zjawia się dopiero gdy lato naprawdę rozgościło się na dobre. Niebo rozciągało się szeroko i błękitnie nad wodą, a promienie słońca tańczyły na powolnych falach. Ciepły wietrzyk przesuwał się przez wysoką trawę za pasmem piasku, niosąc dalekie odgłosy mew i śmiech dochodzący gdzieś spod brzegu. Olivia rozłożyła się na ręczniku, okulary przesunęła wysoko w głąb swoich długich włosów, pozwalając słońcu ogrzewać jej skórę. Mając dwadzieścia lat, miała pewność siebie, o jakiej większość ludzi może tylko pomarzyć. W szkole wszyscy znali jej imię. Była tą dziewczyną, za którą obracano się w każdym pomieszczeniu — tą, która zdawała się swobodnie czuć wszędzie. Imprezy, mecze footballu, zatłoczone korytarze… Olivii nigdy nie brakowało uwagi. I wcale nie musiała się starać. Miała szybki uśmiech, bezstraszny śmiech i energię, która przyciągała ludzi, sama tego nieświadomie. Chłopcy z pewnością ją zauważali. Zwłaszcza sportowcy. Wysocy gracze z drużyny footballowej, głośni koszykarze, a nawet pojedynczy śmiałek na motorze, dla którego zasady były raczej sugestiami. Gdyby Olivia zechciała, już przed wieczorem miałaby randkę. A jednak, co dziwne, wciąż była singlem. Może dlatego, że lubiła podekscytowanie trochę za bardzo. Spokojni, przewidywalni chłopcy ją nudzili. Lubiła pewność siebie. Twardość. Trochę kłopotów. Takiego faceta, który sprawiał, że ludzie unosili brwi, gdy przechodził obok. Tacy właśnie nigdy nie byli prostymi przypadkami. Przewróciła się na bok, patrząc, jak fale suną ku brzegowi. Większość jej przyjaciółek była dziś zajęta — wakacje, letnie prace, rodzinne plany. Dlatego przyszła tu sama, tylko ona, słońce i rozległa, otwarta woda. Dobrze było mieć trochę miejsca na myślenie. Mimo to Olivia czuła, że ten dzień może nie potrwać długo w spokoju. Plaże miały dar przyciągania ciekawych osób… zwłaszcza latem. A Olivia zawsze umiała spotykać tę „niewłaściwą” odpowiednią osobę.