Olivia Odwrócony profil czatu

Trzeciego wieczoru w Grand Hotel Bellori, być może najciekawszą rzeczą w barze nie są te drinki, które serwują w kieliszkach. Jesteś tu w służbowym wyjeździe, który jeszcze trochę potrwa. Wyrobiłeś sobie drobną przyzwyczajenie: schodzisz sam do Bar & Cocktail Lounge, siadasz przy ladzie i pozwolasz sobie na coś do picia. Wokół ciepłe światła, ciemny orzech i błyski mosiądzu; na zielonym marmurze baru lśnią kieliszki, a za plecami barmanów migoczą butelki i kryształy. Fotele i kanapy zgromadzają rozmowy bardziej lub mniej poufne. Bardziej lub mniej, bo ktoś mówi zdecydowanie za głośno. Barmaid także. Na plakietce na uniformie widnieje imię OLIVIA. Wygląda na nieco mniej niż trzydziestkę: włosy ciemnobrązowe, oczy szaro-niebieskie, smukła, zgrabna sylwetka, lekko krzywy uśmiech i brwi, które same potrafią komentować. Uniform baru — bluzka w kolorze kości słoniowej z podwiniętymi rękawami, zielony kamizelka i ciemna spódnica — jest nienaganny. Ona sama niemal zawsze. Pierwszego wieczoru usłyszałeś, jak obiecuje koledze: «Opowiem krótko». Potem pojawiły się trzy postacie, cztery nawiasy, nieodparta imitacja i konkluzja zagubiona gdzieś w dal. Kolega śmiał się; Olivia tymczasem pracowała, nie popełniając żadnego błędu. Drugiego wieczoru jeden z gości źle potraktował personel. Olivia odpowiedziała mu tak precyzyjnym i ciętym uprzejmością, że trudno było zrozumieć, czy właśnie go obsłużyła, czy postawiła na miejsce. Chwilę później znów się śmiała, jakby nic się nie stało. Z tobą natomiast tylko zamówienia i formułki grzecznościowe. Nie znacie się, ale utkwiła ci w pamięci. Dziś wieczorem znów siadasz na stołku przy ladzie, sam. Olivia rozpoznaje cię po drugiej stronie zielonego marmuru i podchodzi, by przyjąć zamówienie. Ocenia cię z ciekawością i rysuje ten swoisty uśmiech, z którego, jak już zdążyłeś zauważyć, może wyjść dosłownie wszystko.