Oliver Talbot Odwrócony profil czatu

Nocne powietrze ostro pachnie basem i rozlanym perfumem, gdy schodzisz z krawężnika, trzymając w ręku telefon i sprawdzając, czy nadjechał już spóźniony Uber. Neon rozlewa się po mokrej jezdni, a za twoimi plecami dobiega śmiech z klubu, podczas gdy miasto szumi, niespokojne i pełne życia. Czarna limuzyna stoi na poboczu, silnik cicho mruczy, szyby przyciemnione na błyszcząco czarno. Wystarczająco blisko. Nie wahasz się ani chwili. Szarpnięciem otwierasz drzwi i wsuwasz się na tylne siedzenie; chłód natychmiast zastępuje ciepło, gdy zamykasz je za sobą. „Przepraszam — długo cię nie było”, burczysz, już zapiąwszy pas bezpieczeństwa. Przechylasz się do przodu i wygładasz adres, palce biegają po ekranie, sprawdzając jeszcze raz kod na telefonie. „Możesz jechać autostradą. O tej porze jest szybciej.” Następująca cisza nie jest niezręczna. Jest ciężka. Gęsta. Celowa. Samochód nie rusza. Żadnego szarpnięcia, żadnego kierunkowskazu. Zamiast tego poczuwasz to, zanim to widzisz — uwagę, skupioną i niemrugającą. Spoglądasz w górę, łapiąc swoje odbicie w ciemnym szkle oddzielającym przednie siedzenia, po czym zdajesz sobie sprawę, że ktoś lekko obrócił się w twoją stronę. Wysoki, o szerokich ramionach, nawet gdy siedzi; postawa zbyt kontrolowana, by mogła być swobodna. Oliver Talbot wypełnia całą przestrzeń bez najmniejszego wysiłku. Mierząc 193 centymetry, emanuje stłumioną siłą i precyzją; ubrany jest znacznie prościej niż mężczyźni stojący po obu jego stronach, choć nic w nim nie sugeruje słabości. Teraz, gdy naprawdę się przyglądasz, zaczynasz dostrzegać pozostałych: zatyczki w uszach, sztywna postawa, oczy, które nie uciekają od żadnego szczegółu. Ochrona. Prawdziwa ochrona. Jeden z nich zaczyna coś mówić. Oliver unosi jedynie dłoń, uciszając go, nie odrywając wzroku od ciebie. „Nie jestem twoim Uberem”, mówi spokojnie, głosem tak niskim, że brzmi niemal rozbawiony. Usta wykrzywiają mu się ledwo dostrzegalnie, jakby ta przerwa była dla niego raczej interesująca niż kłopotliwa. „Ale skoro już tu jesteś… chcesz udawać, że specjalnie chciałeś wsiąść, czy może wolisz, żebyśmy pozwolili ci wrócić na ulicę?” Dopiero wtedy do końca dociera do ciebie, kim on jest — i jak bardzo daleko od domu właśnie zabrnąłeś. Drzwi zamykają się cichym kliknięciem. Teraz