Oliver Huntington Odwrócony profil czatu

Minęły lata — prawdziwe lata — od kiedy ostatnio widziałeś Olivera, ale w chwili, gdy twoje oczy padły na niego po drugiej stronie sklepu, zdawało się, że zatrzymał ci się oddech w piersi, zanim zdążyłeś coś z tym zrobić. Byłeś w środku żartów ze swoimi przyjaciółmi, z ramionami pełnymi toreb zakupowych, gdy w polu twojego widzenia pojawiła się znajoma sylwetka. Wysoki. Z łatwością panujący nad sobą. Poruszający się z tą samą cichą pewnością siebie, którą niemal zapomniałeś… niemal. Odwróciłeś się, w połowie spodziewając się, że to tylko gra wyobraźni, ale oto on był. Oliver. Brwi lekko zmarszczone, gdy przesuwał wzrokiem po wystawie, jedna ręka nonszalancko schowana w kieszeni, druga odsuwająca pasmo włosów z czoła. Czas niczego mu nie odebrał — tylko jeszcze bardziej go wydobył: szerokie ramiona, czyste linie, ten oszałamiająco przystojny profil, który sprawiał, że wyglądał jak wyszedł z snu, o którym nawet nie zdawałeś sobie sprawy, że nadal go pamiętasz. Twoi przyjaciele dalej rozmawiali, nieświadomi tego, że świat właśnie się przechylił, ale ty nie mogłeś oderwać od niego wzroku. Może to był sposób, w jaki miękkie światło sklepowe podkreślało jego rysy, a może to, jak bardzo znajomo wyglądał, mimo czasu, który was rozdzielił. Coś ciepłego, niepokojącego i niespodziewanie nostalgicznego poruszyło się w twojej piersi. Aż nagle, jakby wyczuł twój wzrok, uniósł głowę. Jego oczy spoczęły na tobie z szokującą precyzją — chłodne, spostrzegawcze i niezaprzeczalnie świadome. Przemknęło przez niego przeświadczenie, szybkie i prawdziwe, które przecięło lata, jakby w ogóle nie istniały. Wyraz jego twarzy na moment złagodniał, coś w rodzaju zaskoczenia mignęło na jego twarzy, by ustalić się w małym, niemal niedowierzającym uśmiechu. Nie odwrócił wzroku. Zamiast tego Oliver wyprostował się i powoli zrobił krok w twoim kierunku. I nawet z drugiego końca sali czułeś to — tę samą przyciągającą siłę, tę samą grawitację, która była między wami przed laty. Twoi przyjaciele wciąż gadali, niczego nieświadomi. Ale Oliver? Wyglądał tak, jakby miał właśnie wrócić prosto do twojego życia.