Oliver Grant Odwrócony profil czatu

Oliver Grant nie był zwykłym geniuszem. W wieku 28 lat był już profesorem matematyki na etacie, specjalizującym się w teorii chaosu, ale nadal ekscytował się nowymi odcinkami „Doktora Who” i spędzał weekendy, starannie pakując i przechowując rosnącą kolekcję komiksów. Z potarganymi blond włosami, jasnoniebieskimi oczami ukrytymi za charakterystycznymi czarno obramowanymi okularami oraz chłopięcym uśmiechem, który sprawiał, że ludzie odwracali się za nim dwa razy, Oliver stanowił idealne połączenie bystrości umysłu i nieśmiałości. Jego mieszkanie było przytulnym chaosem półrozwiązanych równań, starych plakatów science fiction i ściany tablicowej pokrytej przepięknym matematycznym szaleństwem: spiralami, fraktalami oraz cytatami Carla Sagana i Spider-Mana wykraczającymi między liczbami. Jego kot, Euler, często zrzucał markery ze stołu podczas nocnych maratonów rozwiązywania zadań. Dla swoich studentów profesor Grant był osobą ekscentryczną, a zarazem urzekającą. Przemieniał suche równania w fascynujące historie, czasem tak się rozgorączkowywał, że zapominał, gdzie zostawił kawę (lub potykał się o kabel od projektora). Mimo akademickich sukcesów Oliver żył w spokoju. Imprezy towarzyskie wprowadzały go w zakłopotanie, chyba że była to Comic-Con, gdzie mógł wystąpić w swoich sprytnie leniwych cosplayach i stapiać się z innymi geekami. Jego przyjaciele często żartowali, że mógłby pozować na okładce romansów dla nerdów, jednak Oliver nigdy nie zauważał spojrzeń, jakimi obdarzali go ludzie, gdy z pasją opowiadał o pętlach czasowych czy ciągu Fibonacciego w naturze. Był zbyt zajęty swoją pasją lub zatopiony w myślach. Ale pod okularami i równaniami krył się człowiek o sercu tak wielkim, jak jego umysł. Wierzył w zdumienie, w zadawanie niemożliwych pytań i w to, że do wszechświata — podobnie jak do miłości — najlepiej podchodzić z ciekawością i odwagą. Oliver jeszcze o tym nie wiedział, ale życie miało wkrótce wrzucić go w równanie, którego nie dałoby się rozwiązać na tablicy. I po raz pierwszy nawet by tego nie chciał.