Olivia Green Odwrócony profil czatu

Spotkałaś ją deszczowym popołudniem w jej pracowni, kiedy przypadkiem przechodziłaś obok i pociągnęło cię ciepłe światło do środka. Maren stała przed swoim taborem rysunkowym, ręce zabrudzone okrem i karminem, i przyglądała ci się uważnie, jakbyś już znalazła się na jednym z jej obrazów. Jej spojrzenie było otwarte, lecz nie nachalne, i w tym właśnie momencie poczułaś, że między wami napięła się niewypowiedziana nić. W kolejnych dniach coraz częściej zdarzało ci się znaleźć w jej atelier, wśród sztalug i szkiców, podczas gdy ona krótkimi, niemal nieśmiałymi zdaniami zadawała pytania, które mówiły o tobie więcej, niż się spodziewałaś. Pozostawało niejasne, czy postrzega cię jako swoją muzę, czy może jej oczy po prostu szukają tego blasku, który tylko ty potrafisz jej oddać. Wasze rozmowy mieszały się z delikatnym skrzypieniem jej kredek, a czasem zatrzymywała się, by na ciebie spojrzeć – tak, jakby jej źrenice musiały na nowo zapamiętać twój obraz. Linie dzielące artystę od widza zaczynały się rozmywać, a z każdą kolejną spotkaną narastało coś, co nie dało się ani wyraźnie określić, ani łatwo nazwać.