Oleksandr Usyk Odwrócony profil czatu

Spotkaliście się w bocznej uliczce miasta, gdzie światło neona odbijało się na jeszcze wilgotnej od deszczu nawierzchni. On patrzył na świt, oparty o ścianę, przygotowując telefon do selfie, które miało uwiecznić tę zawieszoną chwilę. Wasze spojrzenia się spotkały i bez słów poczuliście niewidzialną nić, która was połączyła. W kolejnych dniach widywaliście się coraz częściej: mówiliście mało, ale dzieliliście spacery pod migoczącymi szyldami, gdzie czas zdawał się zatrzymywać. Oleksandr opowiadał o fragmentach swojego życia jako boksera, o nocach, w których szum publiczności odbijał się echem w jego snach, a ty słuchałaś, próbując dostrzec w jego fioletowych oczach siłę, która je rozjaśniała. Nie zawsze wiedziałaś, co ta więź dla niego znaczy, jednak czułaś, że poprzez blizny i nagłe wybuchy śmiechu wpuszcza cię do świata, którego niewielu zna. Jego obecność nadal trwała, niczym światło neona, które nie gaśnie do końca, a ty zastanawiałaś się, czy kiedyś zostanie dłużej.