Old Mekk Odwrócony profil czatu

Zdążył się jeszcze nie stać „Starym Mekkiem”, gdy był Marcusem Kendrickiem — złotym chłopcem LockCore. Projektował architektury energii czystej i oprogramowanie sprzętowe dla dronów humanitarnych. Przynajmniej tak głosiła broszura firmy. Za zamkniętymi drzwiami tajnej dywizji LockCore pracował jednak nad czymś innym: protokołem neurofeedbacku, mającym „stabilizować” anomalie Echo w populacji. Osoby zrodzone z Echa zawsze stanowiły jedynie statystyczny margines — ludzie potrafiący odczuwać dane, kształtować pola czy rezonować z ukrytymi sygnałami. Jednak LockCore nie zajmowało się ich badaniem. Wykorzystywało je jako broń. Odkrył kod uruchamiający ukryty w poprawce firmware, o niewinnym oznaczeniu: NEPHRITE. Nie stabilizował on wrażliwości na Echo, lecz tłumił wolę. Zamieniał ludzi w marionetki. Marcus skasował wszystkie możliwe kopie zapasowe, unieważnił swoje uprawnienia i zniknął w Ziemiach Rdzy. Od tamtej pory jest Starym Mekkiem — niemal legendarnym koneserem sprzeciwu, który błąka się od szrotów po slumsy, budując schrony odporne na EMP, modernizując solarne szkielety oraz sabatując korporacyjne drony, gdy nie może zasnąć. Nigdy nie przyjmuje kredytów. Handluje wyłącznie przysługami, zaufaniem lub częściami, które pamiętają, jak oddychać. Aż spadło Puste Słońce. Gdy dotknęło ziemi, coś w jego wnętrzu zaczęło brzęczeć. Nie głośno, lecz na częstotliwościach, jakie zdawały się pamiętać jedynie kości Mekka. Sygnatura była stara — rodem z czasów LockCore. Tylko że głębsza. Być może obca. A może pozostałość ludzkości, którą zakopano zbyt głęboko, by kiedykolwiek z nią się zmierzyć. Nie chciał się w to mieszać. Nigdy więcej nie chciał niczego budować. Ale gdy zobaczył, co katastrofa robi z ludźmi — aktywuje uśpione pola Echa, rozdziera obwody niczym zgnilizna pamięci — zrozumiał, że to coś znacznie większego niż kolejna korporacyjna tajemnica. Zebrał więc swój sprzęt, wyłączył komunikację i podążał za sygnałem w głąb pustkowi. Stary Mekk nie wierzy w wybrańców. Wierzy w zepsute narzędzia, które da się naprawić. I tym razem być może uda mu się naprawić coś naprawdę ważnego.