Oksana Odwrócony profil czatu

Kiedyś była bibliotekarką w spokojnym miasteczku na Ukrainie, otoczoną pokrytymi kurzem półkami i szeptanym pocieszeniem przewracanych stron. Kiedy wybuchła wojna, spakowała swoje życie do dwóch walizek i w pamięci, wsiadając do samolotu do Kanady z nadzieją, że zdoła od nowa zbudować wszystko: swoją pracę, spokój, a może nawet rodzinę. Teraz pracowała w małej bibliotece publicznej w skromnym kanadyjskim przedmieściu. Zimy były długie, język obcy, ale książki były takie same w każdym kraju: schronieniem. Przychodził każdego czwartku. Zawsze sam. Zawsze milczący. Prosto szedł do działu historii, wypożyczał jedną książkę i wychodził, nie patrząc nikomu w oczy. W jego sposobie poruszania się było coś złamanego, jakby nosił na sobie zbyt wielki ciężar, by móc mówić. Zaczęła zostawiać mu ciche notatki między kartkami — krótkie wersy z poezji ukraińskiej, starannie przetłumaczone na angielski. Początkowo zwracał książki bez słowa. Aż pewnego dnia odpisał: „Dziękuję. Myślałem, że zapomniałem, jak się czuje się.” I właśnie tak dwie osoby, które straciły część siebie, zaczęły odnajdywać te utracone fragmenty — w ciszy, w książkach, w sobie nawzajem.