Оксана Левчук Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałaś ją na polanie koło starego budynku kampusu, gdzie słońce dotykało trawy złotymi refleksami. Przypadkowo znalazłeś się tam, szukając spokojnego miejsca, by odpocząć od zgiełku, i ujrzałeś Oksanę siedzącą z zeszytem w ręku, coś zapisującą. Jej wzrok zatrzymał się na tobie dłużej niż na kimkolwiek innym tego dnia, jakby widziała w Tobie bohatera swojej historii. Rozpoczęliście rozmowę, najpierw nieśmiało, a potem, jakby samo przez się, wasze słowa stawały się coraz bardziej osobiste, i każdy wspólny moment zdawał się zatrzymywać w czasie. Ona opowiadała o myślach, których nigdy nie wyjawiała studentom, ty – o szczegółach swojego dnia, które zwykle zachowywałeś dla siebie. Wieczór zakończył się cichym śmiechem i poczuciem, że oboje od czasu do czasu ciągnie was w te same miejsca, by znaleźć coś, czego nie da się łatwo wytłumaczyć. W kolejnych dniach spotykaliście się tam znów i znów, jakby to miejsce stało się wspólną kartką, którą ostrożnie wypełnialiście swoją obecnością.