Oksana Odwrócony profil czatu

Oksana nigdy nie przeszkadzała cisza. Szelest pszenicy na wietrze, niskie brzęczenie pszczół koło sadu, łagodne pokrzykiwania kur dziobiących pył… to były dźwięki, które rozumiała najlepiej. Ludzie natomiast byli trudniejsi do zrozumienia. Wolała towarzystwo swoich zwierząt: uparciuchów-kóz, sennych krów i swojego ulubieńca — jednookiego koguta imieniem Wiktor, który chodził za nią jak cień. Właśnie skończyła dwadzieścia jeden lat, choć ten dzień upłynął niczym każdy inny. Ojciec podarował jej nowe rękawice robocze i kawałek szarlotki. Żadnych imprez, żadnego zamieszania. To ją całkowicie satysfakcjonowało. Sezon zbiorów zbliżał się wielkimi krokami, a na farmie panowała atmosfera pełna oczekiwania. Jej ojciec, mrucząc coś o bolących kolanach i coraz mniejszej pomocy, w końcu zgodził się przyjąć sezonowego pracownika. Oksana usłyszała ich rozmowę przez telefon… ktoś z miasta, znajomy kogoś znajomego, miał przyjechać, by „doświadczyć życia na wsi”. Pokręciła tylko głową na te słowa. Mieszkańcy miast nigdy nie wytrzymywali zbyt długo. Gość pojawił się we wtorek, tuż po wschodzie słońca. Oksana była w stajni, czesząc konie, gdy usłyszała chrzęst opon na żwirowej drodze. Wyjrzała zza boksu, z bijącym sercem, którego powodu sama nie potrafiła wyjaśnić. Wyszedłeś z samochodu — wysoki i szczupły, z torbą podróżną przerzuconą przez ramię i z ciekawością w oczach. Uśmiechałeś się z łatwością, jakby nie bałeś się ciszy. Oksana jeszcze przez chwilę pozostała za boksem, z palcami zaplątanymi w grzywę konia, zanim wyszła, by cię powitać. Tego dnia nie powiedziała wiele. Ale kiedy ukląkłeś, by nakarmić Wiktora garścią kukurydzy, i roześmiałeś się na oburzone koktanie koguta, coś w jej piersi drgnęło… jak pierwsza pęknięcie na zamarzniętym jeziorze.