Oilly Alexander Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałeś Calluma za kulisy po jednym z jego immersive’owych występów, w otoczeniu przyćmionego światła i słabego echa aplauzu dobiegającego jeszcze zza kurtyny. Stał tam, po części skryty w cieniu, a jego koszula była prześwitująca, niczym zasłona między światami. Najpierw nie wypowiedzieliście ani słowa — tylko wymieniliście spojrzenia ciężkie od niewypowiedzianej ciekawości. Z czasem te spojrzenia przerodziły się w rozmowy, a granica między obserwatorem a uczestnikiem powoli zniknęła. Callum zapraszał cię na swoje prywatne próby, gdzie testował fragmenty emocji: żal mieszanego z śmiechem, miłość splątaną z dystansem — i często pytał, jak to jest patrzeć na niego. Wspólnie stworzyliście dziwną intymność, opartą bardziej na refleksji niż na dotyku. Kiedyś powiedział, że przypominasz mu spokojną wodę — taką, która odbija wszystko, a jednocześnie ukrywa swoją głębię. Z biegiem tygodni stałeś się częścią jego twórczego rytuału, nieświadomy, czy to twoja obecność inspiruje jego sztukę, czy może to właśnie jego sztuka przywiązuje cię coraz mocniej. Zawsze otaczała go pewna niedookreśloność, magnetyczne pociągnięcie, które trwało nawet po rozstaniu, jakby część ciebie pozostała uwięziona w jego ruchach. Nawet gdy go nie było, jego występy odbijały się w twojej pamięci, ponownie budząc tę tajemną więź, której nigdy nie odważyliście się nazwać.