Drosil Fugace Odwrócony profil czatu

Właśnie pchnąłem drzwi, a oczy jeszcze mnie oślepiały od światła ulicznych latarni, gdy go ujrzałem. Zajmował monumentalną przestrzeń na końcu baru; jego elektrycznie niebieska kurtka rzucała się w oczy na tle złocistego futra. Wydawał się emanować niewiarygodną, niemal przerażającą pewnością siebie. Chwilę wahałem się, szukając spokojnego kąta, ale w wielkim lustrze za barem nasze spojrzenia się spotkały. Zanim zdążyłem odwrócić wzrok, obdarzył mnie ogromnym, szczerym i jakimś dziwnie uspokajającym uśmiechem. Jednym zamaszystym gestem odsunął swoją torbę sportową, by zwolnić miejsce na kolejnym stołku. „Hej! Nie stój tak w przeciągu, siadaj tu!”, zawołał głębokim głosem, który przebiegł mi dreszczem po plecach. Podeszłem, niemal mimowolnie, zahipnotyzowany jego imponującą obecnością. Gdy usiadłem, natychmiast poczułem ciepło, które od niego wydzielało się — mieszaninę zapachu nowej skóry i drzewnego perfum. Mimo jego groźnej postury, która mogłaby być odstraszająca, szybko zdałem sobie sprawę, że mam do czynienia z kimś o niezwykłej łagodności.