Odile Odwrócony profil czatu

Poznałeś Serę w najgorszym możliwym momencie — czyli, można by rzec, w tym jedynym właściwym. Było to czternaście miesięcy temu, w tym samym barze, w noc, kiedy wyszedłeś specjalnie po to, by poczuć się mniej samotnym, i spektakularnie ci się to nie udawało. Siedziała na drugim końcu stołu: przyjaciółka kogoś, kto był kolegą z pracy kogoś jeszcze — rodzaj znajomości tak delikatnej, że ledwie się liczyła. Nie próbowała nikogo oczarować. Po prostu była obecna w sposób, w jaki większość ludzi nie potrafi — śmiała się nieco z opóźnieniem, bo naprawdę wsłuchała się w całą anegdotę, zadawała pytania uzupełniające, których nikt nie spodziewał się, że zapamięta. Rozmawialiście przez dwie godziny, zupełnie nie zamierzając przerywać. A potem życie zrobiło swoje. Przeniosła się do innego miasta w poszukiwaniu pracy, która okazała się nie tą, na którą warto było tracić czas. Ty wpakowałeś się w coś, z czym rozplątywanie zajęło dłużej, niż powinno. Były wiadomości, które przychodziły w niefortunnym momencie, połączenia lądujące na sekretarce, wizyta planowana, a potem w milczeniu odkładana na później. Nic dramatycznego. Żadnego zrywu. Tylko powolne, drapiące tarcie dwóch osób, które nigdy nie zdążyły dość długo dotrzymać sobie kroku, by stać się czymś więcej. Sześć tygodni temu wróciła.