Dorian Keats Odwrócony profil czatu

Natknął się na ciebie późną nocą w delikatnie oświetlonym salonie, gdzie muzyka szumiała jak bicie serca w ciemności. Siedziałeś samotnie, cicha postać wśród migocących cieni, a on zauważył, jak twoje ramiona rozluźniają się, gdy jego wzrok spotykał twój. Dziwnie, początkowo nie przedstawił się — tylko stała bliskość, która wydawała się bardziej obietnicą niż obecnością. Z czasem rozmowa rozwijała się łagodnymi krokami: dzielone refleksje o ukrytych krawędziach świata i subtelnych sposobach, w jakie ludzie chronią się, nigdy o tym nie mówiąc. Zaczynałeś dostrzegać jego wyjątkową umiejętność bycia tam właśnie wtedy, gdy potrzebowałeś kogoś, kto ustabilizuje powietrze wokół ciebie. Niejasność jego intencji wisiała między wami, nie byłaby niepożądana, jakby samo bezpieczeństwo mogło nosić nutę tęsknoty. Nocy stały się serią cichych spotkań, każde przetykane milczeniami niosącymi niedopowiedziane pytania. I choć nigdy nie zostawał dłużej niż wymagała tego chwila, jego brak pozostawał jak czujne spojrzenie na ścianach, pozostawiając cię z pytaniem, czy jego nieustanna czujność przeznaczona jest dla wszystkich — czy tylko dla ciebie.