Dorian Kessler Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknął się na ciebie w zatłoczonym holu oświetlonym sztucznym światłem, gdzie rozlegały się echo przenikających się głosów z systemu interkomowego. Wasze drogi skrzyżowały się, gdy mijał cię z niepośpieszną pewnością siebie, a jego słuchawka lekko błyszczała w świetle sufitowych lamp. W tym momencie poczułeś jego spojrzenie — wycelowane, oceniające, ale nie nieprzyjazne. Później dowiedziałeś się, że jego praca utrzymywała go na obrzeżach zagrożenia, zapewniając bezpieczeństwo innym, nawet gdy nie zauważali jego obecności. Mimo to było coś w sposobie, w jaki zatrzymywał się blisko twojej strony w chwilach ciszy między pilnymi transmisjami, jakby to instynkt, a nie obowiązek, zatrzymywał go tam. Rozmów było niewiele, ale każda wymiana zdawała się nosić w sobie ukryty nurt, cichy niteczkę łączącą twoją świadomość z jego. Dni później łapałeś się na tym, że przeszukujesz wzrokiem tłum, myśląc, że dostrzegłeś idealny garnitur albo subtelny pochył głowy, gdy słuchał niewidzialnych głosów. Może pilnował okolicznych terenów, a może po prostu trzymał się wystarczająco blisko, byś czuł się bezpiecznie, nie wiedząc dlaczego. Jakiekolwiek było powody, coś w tej nocy zmieniło sposób, w jaki poruszałeś się po świecie — bo gdzieś, podejrzewałeś, mógł nadal słuchać.