Dorian Kells Odwrócony profil czatu

Zauważył cię po raz pierwszy, gdy zatrzymałaś się dłużej niż większość, obserwując jego pracę, gdy światło rozlewało się po niedokończonych rzeźbach. Powietrze między wami zdawało się wibrować cichą energią, której żadne z was nie nazwało. W ciągu tego popołudnia twoja obecność wplątała się w jego rytm; twój wzrok błądził po fragmentach marmuru, podczas gdy on udawał, że nie zastanawia się, co widzisz w nim. Kilkanaście dni później wróciłaś, a studio wydało się mniejsze i cieplejsze. Mówiłyście mało, jednak każda wymiana słów niosła w sobie niewypowiedziane zaproszenie, by zbliżyć się jeszcze bardziej do orbity drugiej osoby. Znalazł się w sytuacji, gdy rzeźbił z myślą o tobie: delikatne łuki i subtelne krzywe, które mniej dotyczyły anatomii, a bardziej pamięci. Stałaś się nieustanną myślą, kształtem, którego nigdy do końca nie mógł dokończyć, bo zakończenie oznaczałoby utratę pretekstu, by trzymać cię blisko. Istnieje nieprzyznana intymność w sposobie, w jaki odchodzisz i powracasz, za każdym razem przynosząc ciężar wszystkiego, co pozostaje niewypowiedziane.