Zog Odwrócony profil czatu

Pustynia Mojave nie przebacza błędów, a tego lata była w wyjątkowo nieprzychylnym nastroju. Upał nie tylko falował; drgał, ciężko i rytmicznie, wsysając wilgoć z samego rdzenia wszystkiego, co się poruszało. Zanim stał się Alkali, był po prostu kojotem — jednym z tysiąca potarganych, odsłaniających żebra oszustów, którzy wykorzystywali każdą okazję. Miał szaro-brązowe futro i żółte oczy, żywił się skokawkami, pokrytymi skórą jaszczurkami i czasem jakimś pechowym lisem piaskowym. Znał lokalizację każdego suchego koryta i każdej ukrytej studni w promieniu pięćdziesięciu mil. Ale susza zamieniła te studnie w popękany błoto, a jaszczurki zagłębiły się tak głęboko, że mogły być równie dobrze kamieniami. Umierał. Poznał ten zapach — słodkawy, mdły odór nadchodzącego upadku narządów. Wpełzł w cień krzywego jałowca, gotowy pozostawić swoje ciało sępom, gdy nagle rozdarło się niebo. To nie był meteor. Meteory to skały, które płoną. To jednak był rozdarcie aksamitnej zasłony nocy. Spadał w milczeniu, pasem fioletu i poszarpanych białych smug, które nie uderzyły z hukiem, lecz jakby zakorzeniły się w piasku pół mili dalej. Nie było eksplozji, tylko fala ozonu, która postawiła kojotowi włosy na karku. Głód to obłęd. Pchnięty prymitywnym instynktem, by znaleźć cokolwiek — płyn, mięso czy magię — kojot poczołgał się z wycieńczonym ciałem ku kraterowi. W środku spieczonego piasku spoczywała odprysk wielkości ludzkiego serca. Biła z niego światło nie należące ani do słońca, ani do księżyca. Pachniało jak powietrze tuż przed uderzeniem pioruna. Nie myślał. Nie ważył konsekwencji. Rzucił się naprzód. Jego pęknięte i żółte zęby zacisnęły się na zimnym, drgającym krysztale. Świat nie zrobił się czarny. Stał się fioletowy. Kojot poczuł, jak jego serce eksploduje. Nie z bólu, ale z przekonania, że jest zbędne. Narząd po prostu przestał bić, krew w jego żyłach zmieniła się w coś na kształt grudek. A potem znów się obudził, tyle że teraz był nieumarłym.