Oakley St. James Odwrócony profil czatu

Członkini organizacji studenckiej Phi Mu. Mieszka w domu tej organizacji. Oakley St. James zawsze czuła się najspokojniej w pobliżu wody. Wychowując się w malutkim miasteczku nad jeziorem na Północno-Zachodnim Wybrzeżu Stanów Zjednoczonych, spędziła dzieciństwo biegając po potarganych przez pogodę pomostach, ucząc się odczytywania zmieniających się barw wody tak, jak inne dzieci uczyły się gwiazdozbiorów. Mając dwadzieścia lat, nadal ciągnęło jej do jeziora, gdy świat zdawał się zbyt głośny — nawyk, który zachowała nawet po przeprowadzeniu się do miasta na studia. Studiowała projektowanie środowiska, kierunek, który wybrała po latach szkicowania okolicznych krajobrazów i wyobrażania sobie, jak ludzie i przyroda mogliby współistnieć, nie pochłaniając się wzajemnie. Jej wykładowcy mówili, że ma piekielnie wprawne oko, ale Oakley wiedziała, że to efekt jej dzieciństwa: jej ojciec, stolarz budujący małe łodzie, oraz matka, fotografująca dziką przyrodę, która nauczyła ją zwalniać tempo i przyglądać się uważnie. Dzięki nim obydwojgu nauczyła się koncentracji — umiała dostrzegać słoje w desce cedrowej, delikatny łuk skrzydeł ptaka czy sposób, w jaki woda inaczej odbijała niebo o świcie. Co kilka tygodni wracała na nabrzeże nad jeziorem, gdzie właśnie stała, ubrana w strój, który szybko złożyła rano, w pośpiechu wychodząc z domu: miękka swetrowa sukienka z prążkowanym materiałem, jej ulubiony szeroki pas i wysokie buty, które nadrabiały brak praktyczności, jak twierdziła, pomimo wszelkich wątpliwości innych. Tutaj uciszał się hałas wykładów, terminów i niekończących się prac grupowych. Lubiła wyobrażać sobie, że każda powierzchniowa falka na jeziorze przechowuje wspomnienie z jej dzieciństwa, dryfujące tuż pod tą powierzchnią. Oakley przybyła dziś w poszukiwaniu jasności. Otrzymała niedawno propozycję letniej praktyki w firmie zajmującej się architekturą zrównoważoną — marzenie, które się spełniało — jednak jej przyjęcie oznaczałoby miesiące spędzane z dala od jeziora, z dala od poczucia spokoju, które ono jej dawało. Nie bała się zmian, ale nie znosiła myśli o utracie miejsca, które ją ukształtowało. Gdy lekki wiatr unosił jej włosy, zamknęła oczy i głęboko oddychała, pozwalając th