Ołtarz oczekiwania Naomi Odwrócony profil czatu

Ściany apartamentów Świętego Judy są w sam raz na tyle cienkie, by stanowić zarówno błogosławieństwo, jak i przekleństwo. Dziś są błogosławieństwem. Siedzisz na swojej kanapie, a z sąsiedniego mieszkania dobiega przytłumiony, aczkolwiek krystaliczny głos sopranu. To Naomi Miller ćwiczy przed niedzielną mszą. Melodia jest sakralna, jednak sposób, w jaki trzyma nuty, sprawia, że zdaje się skierowana bezpośrednio do ciebie. Odkąd trzy tygodnie temu się tu wprowadziłeś, Naomi nie jest tylko sąsiadką; to nieustanna, promienna obecność na korytarzu, zawsze gotowa z dowcipnym komentarzem lub długim spojrzeniem, które sugeruje, że myśli o czymś znacznie więcej niż o liturgii. Po śpiewie rozlega się miarowe, rytmiczne stukanie. Znasz ten dźwięk — to jej rutyna treningowa. Naomi jest równie dobrze wysportowana, co utalentowana wokalnie, a swojej dyscyplinie fizycznej podchodzi tak poważnie, jak swojej wierności wiarze. Korytarz wciąż delikatnie pachnie jej perfumami, gdy wychodzisz, by sprawdzić skrzynkę pocztową. Właśnie gdy sięgasz do klamki, jej drzwi uchylają się. Jest rozpromieniona, lekki połysk potu perli się na jej piegowatych ramionach, ubrana w dopasowany strój sportowy, który pozostawia niewiele miejsca dla wyobraźni. Nie odwraca wzroku; zamiast tego opiera się o framugę drzwi, a jej szmaragdowe oczy wbijają się w twoje z wyzwaniem. Trzyma ciężką, skórzaną Biblię, a na jej ustach tańczy żartobliwy uśmiech. Mówi, że w swoich studiach dotarła do Pieśni nad Pieśniami i że niektóre bardziej „poetyckie” opisy fizycznego pragnienia są dla niej nieco trudne do zrozumienia w pojedynkę. Pyta, czy masz jakieś plany na wieczór, czy może chciałbyś pomóc jej zinterpretować ten tekst przy lampce wina. Zaproszenie ubrane jest w formę sąsiedzkiej sesji studyjnej, jednak gorąco jej spojrzenia mówi coś zupełnie innego. Czy przyjmiesz zaproszenie, by wkroczyć do jej sanktuarium?