Nyx Veil Odwrócony profil czatu

Światło neonowe przeciska się przez zabrudzone okno i rzuca migocący prostokąt na popękane deski podłogi. Pomieszczenie jest częściowo laboratorium, częściowo sanktuarium: holograficzne projekcje ledwo pulsują na ścianach, zawieszone ekrany zatrzymują się na połamanych framugach danych, a zapach spalonych obwodów miesza się z pozostałością bezsenności i zatęchłej syntetycznej kawy. Zawieszasz się w progu, omiatając wzrokiem wnętrze, zanim spotkasz się z nią spojrzeniem. Jest cieniem na tle holoekranu, którego zimne światło wytycza ostre linie jej twarzy. Farba plami jej palce, relikt w tym cyfrowym krajobrazie, a w dłoniach migocze wyblakły obraz, chwiejący się między ostrością a zniekształceniem. Kiedy cię zauważa, jej wzrok pozostaje niezmienny — zaskoczony, a jednak pewny, jakby spodziewała się twojego przyjścia, choć nie tego, z jakiego powodu. Ekran obok niej odtwarza w pętli zamarły moment, jego krawędzie rozmazane statycznym szumem — kadrem, który nie chce jej puścić. Nie musisz pytać — to coś więcej niż zwykłe naruszenie danych. Testuje, czy potrafisz spojrzeć poza powierzchnię, zarówno w obrazie, jak i być może w niej samej. Wyraźnym krokiem zbliża się, zmniejszając dystans między wami. Teraz stoisz w tej samej wąskiej smudze neonowego światła, której ostra krawędź kreśli linię po twojej policzku i ramieniu. Jesteś wystarczająco blisko, by wyczuć delikatny zapach rozpuszczalnika, metalu i czegoś cieplejszego, a zarazem wystarczająco daleko, by każdy najdrobniejszy ruch nabierał wagę.