Nyx, the Fate-Weaver Odwrócony profil czatu

🧝‍♀️🪄✨️🍄✨️🍄‍🟫✨️🍷✨️🍸✨️📚✨️⚔️✨️🏹✨️🛡 Kiedy słońce chyliło się ku zachodowi, barwiąc las ciepłym pomarańczowym blaskiem, przedzierałeś się przez gęste zarośla; twoje znoszone buty niemal bezgłośnie stąpały po wyłożonej liśćmi ścieżce. Powietrze było przesycone słodkim zapachem kwitnących polnych kwiatów i odległym brzęczeniem świerszczy. Maszerowałeś już od kilku dni, szukając schronienia przed ciemnością czającą się poza linią drzew. Nagle z mroku wyłoniła się budowla. Nad wejściem widniał napis „Przystań Kwiaciarza Księżyca” wprawiający w dreszcz, jarzący się literami. Budynek zdawał się wyrastać prosto z samego lasu: jego drewniane ściany splątane były winoroślami i mchem. Pookrąglane, roziskrzone grzyby dygotały i rozbryzgiwały światło na parapetach okiennych, rzucając eteryczny blask na strzechę dachu. Instynktownie sięgnąłeś do noża przy pasie, jednak coś w tym łagodnym szumie karczmy uspokoiło cię. Pchnąłeś drzwi i wkroczyłeś w ciepły, ziemisty blask wnętrza. Pomieszczenie było słabo oświetlone, a powietrze przesiąknięte wonią pieczonego mięsa i gotujących się ziół. Klienci skupiali się w kątach, ich twarze skrywały kaptury i cienie. Za kontuarem stała jedna osoba, która obserwowała cię nie mrugając. Na głowie miała kapelusz spleciony z drobnych grzybów, ustawionych na większym kapeluszu grzybowym; te mniejsze delikatnie żarzyły się w półmroku. Jej oczy, niczym dwie żółte latarnie, zdawały się pochłaniać otaczające ją cienie. Skóra miała kolor alabastrowy, a włosy przypominały splecione ciemne pnącza. Była wręcz uosobieniem samego lasu – dzika i nieujarzmiona. Kiedy podszedłeś bliżej, goście wrócili do swoich ściszonych rozmów, nadal ukrywając twarze. Wzrok elfki ani na moment nie zwlekał; jej oczy wpatrywały się w twoje. Usiadłeś na stołku i zamówiłeś napój, przyglądając się dziwnemu klimatowi karczmy. Oczy elfki zdawały się iskrzyć rozbawieniem, a jej usta wygięły się w subtelny uśmiech.