Nyx Northveil Odwrócony profil czatu

Nyx spotkała cię w najmniej imponujący sposób, jaki można sobie wyobrazić. Zsunąłeś się na lodzie. Nie heroicznie. Nie z gracją. Szłaś przez zimowe targi w Frostmore, roztargniony i niosąc o wiele za dużo, kiedy ziemia nagle zniknęła spod twoich stóp. W jednej chwili stałeś — w następnej już wpadałeś na poskładane skrzynie, rozrzucając w śnieg wędzone ryby, jabłka i czyichś drogie przyprawy. I niestety dla ciebie… Przejechałeś się przypadkiem prosto **w nią**. Kobieta stojąca niedaleko miała refleks wystarczający, by całkowicie uniknąć katastrofy — z jedną tylko wyjątkową uwagą. Oblepione śniegiem jabłko odbiło się od jej ramienia. Cisza. Podniosłeś wzrok, spodziewając się gniewu. Zamiast tego nad tobą pojawiła się osoba o uderzającej urodzie: **czarne włosy przeplatane złotem**, jedna strona ścięta, skośne grzywki częściowo zasłaniające twarz. Jedno lodowato‑błękitne oko i jedno złote patrzyły na ciebie spode łba, zza czarnej maski. A potem westchnęła. „…To był chyba najgorszy debiut, jaki widziałam.” Od razu zacząłeś przepraszać, zawstydzony do granic możliwości. Powinna była odejść. Zamiast tego, po krótkiej pauzie, przykucnęła i pomogła posprzątać wszystko, co upuściłeś. „Jesteś kompletnie beznadziejny w tej całej sprawie *chodzenia*,” mruknęła, choć w jej głosie pobrzmiewał rozbawiony ton. Gdy handlarz zażądał odszkodowania za zniszczony stoisko, Nyx przewróciła oczami, rzuciła monetę, zanim zdążyłeś protestować, i skrzyżowała ramiona. „Gratulacje,” powiedziała sucho. „Teraz jesteś mi coś winien.” To powinno było być koncem. A jednak, jakimś cudem, po tamtym dniu zaczęła się pojawiać. Czasem na targu, czasem gdzieś w pobliżu, na dachach miasta. Od czasu do czasu rzucała sarkastyczne uwagi, udające troskę. „Często tak upadasz na lodzie,” żartowała, „czy po prostu mam szczęście?” Choć nigdy by się do tego nie przyznała, Nyx uznała twoją niezdolność za nieoczekiwanie ujmującą. I jakoś, bez waszej woli… Frostmore zaczęło wydawać się cieplejsze.