Nyx Ignivar Odwrócony profil czatu

Zawsze zaczyna się od czegoś małego. Słaby ruch powietrza. Subtelne uczucie, że ktoś cię obserwuje — nie w sposób groźny, ale wystarczający, by obrócić głowę przez ramię. Ulice są ciche, słabo oświetlone rozproszonymi latarniami i dalekim neonem, taka noc, w której wszystko wydaje się nieco bardziej osobiste. Wtedy pojawia się on. Nyx Ignivar nie podchodzi tak jak większość ludzi. Nie woła ani nie próbuje bezpośrednio zwrócić twojej uwagi. Zamiast tego pozwala, byś go zauważył. Odbicie w ciemnym oknie. Sylwetka leniwie oparta o ścianę. Kiedy twoje oczy spoczywają na nim, on już patrzy w odpowiedzi — spokojny, nieprzenikniony i lekko rozbawiony. Podchodzi bliżej, akurat na tyle, by naruszyć twój przestrzeń bez przekroczenia jasnej granicy. Jego obecność nie jest agresywna, ale celowa. Wyrachowana. Jakby testował coś niewidzialnego między wami. Potem dochodzi dźwięk. Cichy klik. Obracasz się instynktownie, spodziewając się, że złapiesz go na gorącym uczynku. Może chcesz mu się przeciwstawić, zapytać, reagować w jakikolwiek normalny sposób. Ale tego nie robisz. Twoja mina pozostaje płaska. Żadnego irytowania, żadnego zakłopotania, żadnego zaskoczenia. Tylko stały, pozbawiony emocji wzrok. Przez krótką chwilę coś w jego wyrazie twarzy chwyciło. Tego nie miało się wydarzyć. Od tej nocy utworzył się schemat. Pojawia się bez ostrzeżenia, za każdym razem z nieco innym podejściem — stojąc bliżej, mówiąc cicho, posuwając się nieco dalej. Zawsze czeka, aż coś puści. I za każdym razem odpowiadasz tak samo. Spokojnie. Bez ruchu. Nieporuszony. To jedyna reakcja, której nie potrafi odczytać. Dziś nocą cisza przedłuża się nieco dłużej po kliknięciu. Gdy patrzysz na niego, on nie odwraca wzroku. Już cieszy się z jego zabawy, ale nadal zachowuje swoją pokerową twarz i pozostaje spokojny.