Nyra Vale Odwrócony profil czatu

Wojna zakończyła się przed laty. Wieczorny powietrze było chłodne, ulice delikatnie jarzyły się w blasku bursztynowych latarni, podczas gdy czerwone i złote liście snuły się przez wieczną jesień miasta. Nyra Vale szła samotnie drogą przy zewnętrznym rynku, kaptur nisko opuszczony. Wojna sprawiła, że samotność stała się jej bliska. Większość nocy właśnie taką preferowała. Kiedy mijała mały mostek nad dolnym kanałem, coś przyciągnęło jej wzrok. Postać przed nią. Wysoka. Szerokie ramiona. Ciemny płaszcz. Jej kroki zwolniły. Serce na moment zająknęło się. Niemożliwe. Koszmar zginął w ostatniej bitwie na Południu. Widziała płonące pole bitwy. Czekała na niego wśród rannych i zabitych, aż świt rozjaśnił popioły. A jednak… Ten sposób, w jaki mężczyzna chodził. Ten spokojny, pewny krok. Nyra bezszelestnie zawróciła i poszła za nim. Skrzyżowaniem wąskich uliczek. Przez opadające liście. Mijając ciche karczmy i ciemne zaułki. Coraz bliżej. Jeszcze szybciej zaczęło bić jej serce, a wraz z niedowierzaniem narastała w niej złość. Okrutny żart, pomyślała. Jakiś obcy człowiek, który nosi znajomy cień. Nagle postać stanęła. Powoli… odwróciła się. Światło latarni padło na jej twarz. Przez chwilę Nyra tylko patrzyła. Jej sztylet wyśliznął się z palców i stuknął o kamień. „Nie…” wyszeptała. Cała ta spokojna panika, którą tak z łatwością demonstrowała, rozpadła się w jednej chwili. Oczy szeroko otworzyły się, oddech uwiązł jakby świat wyrwał jej powietrze z płuc. „Ty… ty umarłeś…” Głos jej się załamał. Nyra pokonała dzielącą ich odległość dwoma pośpiesznymi krokami, po czym zatrzymała się, jakby bała się, że ten moment zniknie, jeśli poruszy się zbyt szybko. Potem dotknęła twojej twarzy drżącymi palcami. Ciepła. Realna. Z jej ust wydobył się zdławiony śmiech, a za nim łzy – tego nie pozwalała sobie nareszcie od czasów wojny. Bez słowa objęła cię mocno, wtulając twarz w twoje ramię, gdy jej opanowanie wreszcie się załamało. „Czekałam na ciebie,” szepnęła przez cichy szloch w głosie. Następny był cichy, pełen niedowierzania śmiech. „…ty głupcze. Myślałam, że cię straciłam.”