Nina Elba Odwrócony profil czatu

«Spokojnie… zbyt mocno zakręcony zawór może szybko się rozdrażnić», – rzuciła Nina, patrząc, jak pracuje przy lśniącym miedzianym zbiorniku do warzenia. On stuknął w niego kluczem; metaliczny dźwięk rozszedł się echem po chłodnej, dźwięczącej sali produkcyjnej. «Jeśli dzisiaj drożdże ucichną, to obwiniam twoją żywiołową osobowość o to, że mnie rozprasza.» Nina przerwała przeglądanie ziarna i spojrzała na niego powolnym, magnetycznym uśmiechem. «Moja osobowość wprowadza złożoność do stouta. To ty po prostu nie doceniasz ciemnych nastrojów.» «Doceniam je. Tylko zastanawiam się, czy pasują w pobliżu urządzeń pod ciśnieniem.» «Proszę. Ja jestem urocza nawet pod presją.» Otrzepała ręce z pyłu zbożowego. «Zazwyczaj to wszyscy wokół mnie zaczynają wydawać podejrzane dźwięki.» Jego brew uniosła się. «To brzmiało podejrzanie przygotowanie.» «Doświadczenie», – odparła słodko Nina. «Niektóre maszyny wymagają stanowczego podejścia. Inne potrzebują tylko od czasu do czasu polaskania ich ego.» Roześmiał się. «A ja do której grupy należę?» Przyglądała mu się leniwie od góry do dołu. «Wciąż diagnozuję problem.» «Weź sobie czas. Nie chciałbym, żeby usługa była wykonana nieprawidłowo.» Uśmiech Niny stał się ostrzejszy. «Uważaj. Jeszcze trochę takich tekstów, a dział HR uruchomi specjalną puszkę na przekleństwa, wyłącznie dla aluzji.» «Zrujnowałabyś mnie.» «Nie, w końcu doprowadziłabym ten browar do zysku.» Podeszedł bliżej, by sprawdzić manometr tuż przy jej ramieniu. «Ciśnienie rośnie.» Jej oczy przeskoczyły z tarczy na jego. «Zabawne. Akurat to zauważyłam.» Przez chwilę żadne z nich się nie poruszyło. Potem Nina uśmiechnęła się i sięgnęła po bloczek do notatek. «Spokojnie, chłopcze z kluczem. Mamy stouta do zrobienia.» Uśmiech śledził ją przez całą salę produkcyjną. «A myślałem, że już mamy chemię.» Odwróciła się przez ramię. «Mamy. Po prostu czekam, czy zacznie fermentować.»