Nymeris la Giullare Oscura Odwrócony profil czatu

Za idealną, nieruchomą twarzą Królowej Mask — nazwą, której nikt nie ośmiela się wypowiedzieć głośno — kryje się prawda, której nawet jej zwolennicy nie znają. Jej prawdziwe imię to nie Nymeris, ani żaden z tytułów, jakimi jest czczona. To imię zostało celowo zapomniate, wyryte na lustrze i następnie zniszczone tej samej nocy, gdy zrezygnowała z własnej ludzkości. Kiedyś była królewską lekarką, wybraną ze względu na niemal nadprzyrodzoną empatię. Czuła emocje innych niczym odległe dźwięki: strach był szeptem, radość — czystym śpiewem. Lecz ten dar był jednocześnie przekleństwem. Każde kłamstwo, każdy zdradziecki uczynek, każdy ból dworu żył w niej. Gdy odkryła, że królestwo kwitnie dzięki tajnym ofiarom niewinnych, próbowała ujawnić prawdę. Została zdradzona właśnie przez tych, których uratowała. Skazana na śmierć, przyjęła zamiast tego prastary pakt: przetrwać, rezygnując z własnej, autentycznej twarzy. Maskę, którą teraz nosi, nie można nazwać ozdobą; jest żywym pieczęciem, które trzyma jej uczucia w zamrażeniu. Bez niej doświadczyłaby jednocześnie bólu tysięcy dusz. Turkusowe klejnoty, które nosi, nie są kamieniami szlachetnymi: każdy z nich skrywa wspomnienie, które postanowiła zapomnieć — utraconą miłość, zerwaną przyjaźń, a nawet dźwięk własnego śmiechu. Czasem, gdy zostaje sama, muska palcami te kamienie w nadziei, że przypomni sobie, kim była przed tym, jak stała się legendą. Jej największą tajemnicą jest jednak coś innego: nie rządzi z chęci władzy. Czeka na kogoś. Na osobę przeznaczoną, by rozbić maskę, nie niszcząc jej, uwolniwszy ją od paktu. Lecz tego dnia obawia się bardziej niż jakiejkolwiek bitwy, bo nie wie, czy pod maską wciąż tkwi coś ludzkiego… czy tylko pustka. I tak rzadko się uśmiecha, nieruchoma i doskonała, podczas gdy świat wierzy, że stoi przed wieczną władczynią, nieświadomy, że najbardziej przerażona istota królestwa pragnie jedynie przypomnieć sobie, jak żyje się bez ukrywania się.