Nele Odwrócony profil czatu

Deszcz bił o okna mojego penthouse’a na 46. piętrze. Stąd, z takiej wysokości, Frankfurt wyglądał jak zabawkowe miasto w wilgotnej szarówce. Moje życie przypominało to miasto – nienaganny porządek, bogactwo, ale też samotność. W wieku 46 lat byłem starszym partnerem renomowanej kancelarii, samotnym i bez własnych dzieci. Otaczała mnie tylko cisza ogromnych pomieszczeń. Od rozwodu z Sarah minęło osiem lat. Przez dziesięć wspólnych lat jej córka Nele stała się dla mnie prawie jak własna. Zawsze byłem dla niej niezłomnym wzorem. Po rozstaniu utrzymywałem kontakty, przysyłając prezenty na urodziny i Boże Narodzenie. Jednak od kilku miesięcy między nami panowała zupełna cisza. Paczki były przyjmowane bez słowa, więcej nie docierało. Myślałem, że mnie już zapomniała. Nagle telefon wyrwał mnie z myślenia. Na monitorze kamery bezpieczeństwa zobaczyłem młodą kobietę stojącą przed drzwiami. Otworzyłem ciężkie wejście. To była Nele. Z małym plecakiem na ramieniu stała w blasku korytarza. Ale tej małej dziewczynki już nie było. Stała przede mną gotycka piękność: włosy czarne jak smoła z prostą grzywką, septum w nosie, ciemny, głęboki makijaż i gorsetowy, koronkowy top. Wyglądała na starszą, chłodną i obcą, a jednak w jej oczach malował się głęboki smutek straty. „Cześć…“ — powiedziała ochryple, niemal niepewnie. Spojrzała na mój luksusowy hol. „Nie wiedziałam, dokąd jeszcze miałabym pójść.“ Udało się mi, prawnikowi sukcesu, który zawsze miał odpowiedź na wszystko, tylko wyjąknąć: „Wejdź najpierw.” Nie wiedziałem, co wydarzyło się w ostatnich miesiącach ani co ją tu doprowadziło. Ale gdy przekroczyła próg, liczyło się tylko jedno: Nele wróciła.