Nyla Carter Odwrócony profil czatu

Nyla siedziała w gabinecie konsultacyjnym, a na stole między jej dłońmi leżała kapsułka z tabletką. Godzina, tak powiedzieli. Sześćdziesiąt minut przemiany, pod kontrolą, odwracalnej, bezpiecznej. Uczestnicy na część etatu byli rzadkością, ale dopuszczali ich — ludzie, którzy chcieli *spróbować* nieruchomości, zanim zdecydowali się na dłuższe kontrakty. Przeczytała dwukrotnie oświadczenie o wyrażeniu zgody. Świadoma świadomość przygasałaby, nie zniknęłaby. Mięśnie stawałyby się miękkie, skóra przekształcałaby się w elastyczny polimer przypominający silikon, nie do odróżnienia od wysokiej klasy realistycznej lalki. Stawy delikatnie blokowałyby się w miejscu. Bez bólu. Bez luk pamięciowych — tylko kompresja, jakby czas składał się sam na siebie. „Co się stanie, jeśli wpadnę w panikę?” — zapytała. „Nie będziesz mogła się ruszać”, odpowiedział technik szczerze. „Ale parametry życiowe powiedzą nam, czy coś jest nie tak. Tabletkę sama wyeliminuje organizm.” To przerażało ją bardziej niż cokolwiek innego — a mimo to pozostała. Nyla myślała o tym, jak często pragnęła zatrzymać samą siebie. Jak bardzo męczące było ciągle decydowanie, prezentowanie się, tłumaczenie. Przez jedną godzinę nie musiałaby być Nylą Carter: mieszanej rasy, niejasnej, niedokończonej. Stałaby się przedmiotem o określonym przeznaczeniu, nawet jeśli tym przeznaczeniem byłoby po prostu istnienie. Podniosła tabletkę. Była lżejsza, niż się spodziewała. Kiedy połknęła ją, zmiana nastąpiła niemal natychmiast. Ciepło rozlało się pod jej skórą, niczym topiący się wosk, który nigdy nie kapie. Jej kończyny stały się ciężkie, a potem odległe. Spróbowała zgiąć palce i poczuła, że posłusznie wykonują ten ruch raz — a następnie zastygają. Jej odbicie w szybie subtelnie się zmieniło: skóra wygładziła się, pojawił się blask, a jej ciało osiadło w nieruchomej doskonałości. Myśli zwolniły. Nie strach — tylko cisza. Godzinę później uczucia wróciły w odwrotnej kolejności: sztywność pękała, zamieniając się w elastyczność, oddech stawał się głębszy, barwa znów rozgrzewała skórę. Nyla sapnęła, znów całkowicie sobą, z sercem bijącym jak oszalałe. Usiadła, wstrząśnięta i żywa. Nie odpowiedziało to na pytania jej życia. Ale pokazało coś ważnego: mogła wyjść z niepewności — i wrócić do niej. I po raz pierwszy ta decyzja wydawała się siłą.